"เราพึ่งเจอเคทแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยนะครับ" หมออีกคน ก็จริงอย่างเขาว่า
"เอาแบบนี้ ตรวจให้ละเอียดอีกที แล้วเรามาสรุปกัน"
"ถ้าเรารู้ผลเร็ว ญาติเขาอาจทำใจได้เร็ว" หมอทุกคนพยักหน้าให้ด้วย ก่อนแยกย้ายทำตามหน้าที่
ภาวะที่พบภายในร่ายกายค่อยๆทยอยล้มเหลวลง ทำให้ร่างกายอ่อนแอ จนต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเดือน หมอนุ คือหมอที่ดูคนไข้รายนี้
"วันนี้คุณมีอาการยังไงบ้างครับ" หมอนุเช็คร่างกายของเธอ
"ก็อย่างที่คุณเห็น ปกติ" กวางตอบ เธอรู้ว่าตัวเป็นยังไง
"ครับ ผมให้ยาตามอาการไปก่อน"
"ผมอยากให้คุณพยายามมีกำลังใจให้ตัวเองมาก มาก" หมอนุได้แต่พูดแบบนั้น ซึ่งเธอก็ไม่ตอบอะไร เหมือนกับทุกครั้ง
จนความพยายามของเธอสิ้นสุดลง ในวันสุดท้ายของเธอ
"ฉันพยายามแล้ว"
"ฉันขอได้ไกลที่สุด เท่านี้"
"พอแค่นี้นะคุณหมอ"
"ฉันเบื่อหน้าคุณ เต็มทนแล้ว"
"ง่วงนอนจังเลยนะ"
"ขอนอนก่อนนะ หมอนุ" กวางพูดแค่นั้นแล้วเธอก็หลับตลอดกาล เครื่องวัดการเต้นของหัวใจเป็นศูนย์ คือ การบอกว่าชีวิตเธอสิ้นสุดลงแล้ว เสียงร้องโว้ยวายของพ่อแม่ ญาติพี่น้องของเธอ ไม่มีใครยอมรับได้กับการจากไปของเธอ
"ผมขอให้คุณโชคดี ในการเดินทางไกล" หมอนุยกมือไหว้เธอ ก่อนไปทำหน้าที่ของเขาต่อ หลังจากนั้นหลายวัน หมอนุไปเผาศพเธอ เขายืนมองควันสีเทาที่ลอยละลองออกจากเมรุ กำลังจะหันตัวกลับไปเพื่อจะกลับบ้าน เขาเห็นเธอคนนั้น ยืนมองเหมือนที่เขามองอยู่ หมอนุขยี้ตา เขาทำอยู่หลายครั้งก็ยังเห็นเหมือนเดิม เขาคิดว่าตาฝาด ที่เห็นอะไรแบบนี้
เมื่อถึงบ้านหมอนุรีบอาบน้ำนอน เขากำลังคิดในสิ่งที่เห็น เขาคงกังวลที่โทษตัวเอง ที่ไม่สามารถยื้อชีวิตคนไข้ไว้ได้ สุดท้ายแล้วหมอนุไล่ความคิดนั้น
"พรุ่งนี้เราต้องพยายามให้มากกว่านี้" คำพูดให้กำลังใจตัวเอง ว่าเขาต้องพยายามรักษาคนไข้ให้หายจากโรคร้ายต่างๆ จึงหลับตาลง
เสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาเช้าที่จะต้องเตรียมไปทำงานดังขึ้น ร่างหนาเอื้อมมือมาปิด ค่อยพยุงร่างหนาของตัวเองลุกขึ้นจากที่นอน ยืนขึ้นก็บิดตัวซ้ายที ขวาที เพื่อสร้างความกระชับกระเชง
"เฮ้ย....! คุณ" @-@ หมอนุตกใจเขาเห็นร่างขาวโปร่งของกวาง นอนอยู่บนเตรียงเดียวกับเขา
"คุ คุณตายแล้วไม่ใช่เหรอ"
"จะมาลอกผมทำไม" หมอนุยืนชิดหน้าต่างบ้าน เนี่ยมันเช้าตาไม่ฝาดแน่
"โอ๊ย ใครเนียรบกวนการนอนของฉัน" กวางที่นอนหลับสบาย ตื่นด้วยความหงุดหงิด
"เฮ้ย!!!!"
"คุณหมออยู่บ้านฉันได้ไง"
"ฉันตายแล้ว จะมารักษาอะไรอีก" กวางตกใจที่เจอหมอ
"ผมต่างหากที่ต้องถามคุณ"
"แล้วที่นี้มันบ้านผมนะ"
"คุณสิ มาทำอะไร" หมอนุทำอะไรไม่ถูกดันเจอผีถามแบบนี้ แถมมาหงุดหงิดใส่อีก เนี่ยน่าผู้หญิงตื่นนอน กวางมองไปรอบห้องนอน
"เออ จริงด้วย"
"แต่ ฉันจำได้ว่า ฉันนอนกอดคุณแม่นี่น่า" กวางนั่งว่าเกิดอะไรกันขึ้น หลังจากงานศพจนกลับมาที่บ้าน เธอยังนอนกอดแม่ตลอดทั้งคืน
"เอาละ ผมต้องไปทำงาน"
" คุณกลับเองได้ใช่ไหม" หมอนุเริ่มตั้งสติได้แหละ เพราะร่างบางที่เห็นตอนนี้ไม่ได้น่ากลัวอะไร เพียงร่างหญิงสาวที่พึ่งตื่นและงงตัวเองอยู่
"ไม่รู้ดิ ไม่รู้วิธีกลับด้วย"
"หมอก็พูดแปลก ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองมาได้ยังไง" กวาง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธออยู่ที่บ้านหมอยังไง
"เอาละ งันคุณก็คิดไปก่อน" หมอนุรอเธอคิดไม่ไว้ ถ้ารอมีหวังไปทำงานสาย หมดเวลากลัวผี รีบตรงเข้าห้องน้ำ
ส่วนกวางนั่งคิดไม่ออก จึงเดินรอบห้องเพื่อคิดหาวิธีกลับบ้านตัวเอง เธอมองที่หน้าต่างเห็นเจ้าที่นั่งจิบกาแฟหน้าบ้านของหมอ เพียงแว็บเดียวเธอก็มาอยู่ใกล้กับเจ้าที่แล้ว
"เจ้าที่ เจ้าที่คะ" กวางเดินไปตรงหน้าเจ้าที่
"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ"
"แล้วนี้ คุณตื่นรึยัง" เจ้าที่ถามเห็นว่าสายมากแล้ว
"ตื่นแล้วคะ กำลังอาบน้ำอยู่" กวางตอบ
"อ้าว นั้นไม่ใช่ประเด็นที่เราต้องตอบนี่หว่า" กวางบ่นกับตัวเอง
"ท่านเจ้าที่คะ กวางมาอยู่บ้านหมอได้ยังไง" กวางนั่งลงถามด้วยความนอบน้อมผู้ใหญ่
"บุญกรรม วาสนานำพาไง" เจ้าที่มองกวาง เขาเห็นดวงวิญญาณนี้ถูกพามาเมื่อตอนใกล้เช้า
"มีแบบนี้ด้วยเหรอคะ มันฟังดูไม่เป็นเหตุเป็นผลเลย" กวางไม่เข้าใจ ในเมื่อเธอตายแล้ว เธอน่าจะหลุดพ้นเรื่องพวกนี้ไปแล้ว
"อีกหน่อยก็เข้าใจเอง ไปอยู่กับหมอเขาเถอะ ข้าไปละ" เจ้าที่เข้าไปในศาลของตัวเอง ถึงกวางที่ยังมีคำถามมากมายไว้ในหัว
"นี้คุณยังไม่ไปอีกเหรอ" หมอนุเดินมาจากบ้านเตรียมของขึ้นรถ
"งันก็ตามสบายคุณนะ ผมไปแหละ" หมอนุรีบขับรถจะออกจากบ้าน
"เฮ้ยคุณ จะตามมาทำไม" หมอนุแบลกรถกระทันหัน หันมามองกวาง ที่จ้องไม่วางตา
"ฉันไปด้วย เจ้าที่บอกให้ฉันตามคุณไปก่อน" กวางหันมานั่งประจำที่ เธอคิดอะไรไม่ออก เธออยากกลับไปหาครอบครัว หมอนุมองสักพัก อีกฝ่ายเงียบก็ไม่อยากพูดอะไร พาไปก็พาไป เขาเลิกกลัวแหละ
"คุณ" หมอนุเรียกกวาง
"คุณจะไปทำงานเหรอ"
"ไปเถอะ ฉันอยู่ที่ห้องนี้แหละ" กวางนอนบนเตียงตรวจ เธอเหนื่อยที่จะคิด หมอนุจึงเดินออกไปทำงาน ทั้งวันก็แวะมาที่ห้องพัก กวางก็ยังนอนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหนเลย
"ป่ะ กลับบ้านกัน"หมอนุเก็บของ เดินออก กวางก็ตามมา
"คุณห้ามพูดอะไรออกมาระหว่างมีคนเยอะเยอะ" กวางพูด เธอรู้แล้วว่าหมอนุเห็นเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น หมอนุทำเพียงพยักน่ารับ เข้าใจได้
"คุณเจอสาเหตุอะไรบ้าง"
"ทำไมเราถึงอยู่ด้วยกัน" หมอนุถามกวางเมื่อขึ้นรถ
"เจ้าที่บอกว่า"
"บุญกรรม วาสนานำพา" กวางหันมามองหมอนุ
"แล้วเราทำกรรมอะไรต่อกันละ"หมอนุถามกวาง เขาไม่คิดว่านี้เป็นกรรมนะ
"ฉันไม่รู้ คิดไม่ออกเลย กลับบ้านเถอะคะ"เธอยังหาคำตอบไม่ได้ เพราะนี้อาจเป็นกรรมเก่าที่เราต้องพบเจอกันก็ได้ มันจึงยากที่จะรู้ หมอนุพยักหน้ารับ ขับรถกลับอย่างเงียบๆ เพราะคนที่นั่งมาด้วยหลับ ดูสีหน้าเธอเพลียมาก เขาลองจับตัวเธอก็ทำไม่ได้
"กวาง กวาง กวาง ตื่น ถึงบ้านแล้ว" เธอเพียงหันมามองเขา
"ถ้าง่วงไปนอนที่ห้องต่อ" กวางพยักหน้า เท่านั้นเธอก็หายไปเลย
"แม้ ที่งี้คิดออกว่าต้องไปยัง เยี่ยม!"หมอนุส่ายหัว เดินขึ้นบ้าน เขาก็เพลียมาเหมือนเคย
เมื่อถึงเวลานอน เขาก็ยังเห็นร่างระหงษ์นอนบนที่นอนไม่ขยับไปไหน เขาลงนอนข้างเธอ หันมามองหน้าเธอที่ขยับขนตา ลืมตาขึ้น
"นอนแล้วเหรอ คุณหมอ" กวางรู้สึกตัว ว่ามีคนนอนข้างๆ
"ครับ ผมต้องเข้าเวรเช้า"
"นอนเถอะ ดูคุณเพลียมาก"
"พรุ่งนี้ ผมทำบุญให้จะได้ดีขึ้น" กวางพยักรับ เธอหลับตาลง เขาอยากช่วยอะไรเธอบ้าง เธอคงคิดถึงครอบครัว
เช้านี้คุณหมอรีบตื่นมาใส่บาตรหน้าบ้าน พากวางมาใส่พร้อมกัน แล้วอุทิศบุญแก่เธอ
"ขอบคุณนะคะ"
"รู้สึกดี มีกำลังขึ้นเยอะ"
"รีบไปทำงานเถอะคะ เดียวจะสาย"
"ฉันจะไปหาแม่ ไว้เจอกันที่ห้องคุณ" กวางพูด หายตัวไปทันที หมอนุเพียงยิ้มรับ เขาเองก็ต้องรีบไปทำงานเหมือนกัน
"อ้าว ไม่อยู่ห้องเหรอ" กวางกลับมาจากไปหาที่บ้าน กลับมาไม่พอคุณหมอ ตัดสินใจนั่งรอ เดียวก็คงกลับมา
"ทำไม นานจังนี้ใกล้พักเที่ยงแล้ว" กวางสงสัยมันผิดปกติ เธอจึงตั้งจิตถึงหมอนุ
แว็บเดียวเธอก็มาอยู่ตรงหน้าหมอนุที่กำลังกอดผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ เธอคนนี้ร้องไห้ด้วย เอาแต่พูดว่าทำไมๆ
"นี้ คุณรังแกเธอเหรอ ถึงร้องไห้"กวางถาม
"คุณ!" หมอนุตกใจที่เห็นกวางยืนตรงหน้า
"คะ นุ" โบเงยหน้ามามองเพื่อน ที่ปลอบเธออยู่
"เออ ไม่มีอะไร อย่าไปคิดมาก มันคงไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ"หมอนุ ยืนผ้าไปเช็ดน้ำตาให้โบ เธอคือคนที่เขาแอบชอบมานาน แต่เพราะเธอไปชอบเพื่อนอีกคน จึงทำได้เพียงเป็นที่ปรึกษา เมื่อโบสบายใจขึ้น เธอจึงตัดสินใจกลับ
"ชอบขนาดนั้นทำไม ไม่บอกไปละ"กวางถาม เธอได้ยินความคิดของหมอตอนปลอบผู้หญิงที่ชื่อโบ
"ผมไม่อยากให้เธอลำบากใจ"
"เท่านี้ ก็ดีอยู่แล้ว" หมอนุพูด มองไปข้างหน้า
"ป่ะ งันไปกินข้าวเถอะ ฉันมีอะไรเล่าให้ฟังด้วย" กวางยืนแขนของหมอนุ หมอนุที่ลุกขึ้นกลับทำหน้าตกใจ
"อ้าวเป็นอะไรอ่ะ"
"ทำไมทำหน้าแบบนั้น" กวางไม่เข้าใจหมอนุ
"มือ คุณ" หมอนุชี้ไปที่กวางจับแขนเขา กวางกลุ้มลงไปดู มือที่จับแขนอยู่ ก็หลุดลงไป กวางพยายามอีก ก็ทำไม่ได้แล้ว
"สงสัยจะเป็นเฉพาะตอนเผลอแน่เลย"กวางสงสัย
"เอาเถอะ ไปกัน" หมอนุพูด เขาสบายใจขึ้นแล้ว ดีที่มีเธอคนนี้อยู่ด้วยทำให้เขารู้สึกตัวเร็วว่าไม่มีทางเป็นคนนั้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น