และในทุกวันที่เขาและเธออยู่ด้วยกันจนมันดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ มีแต่ทางความรู้สึกที่มีเรื่องให้รู้สึกได้ทุกวันยามอยู่ใกล้กัน
“คุณอยู่กับผมมานานเท่าไรแล้ว” หมอนุถาม วันนี้กลับเร็วออกมานั่งรับลมที่ระเบียง
“อยู่มาหนึ่งเดือน”
“ทำไม...”
“ฉันยังอยู่เป็นเพื่อนคุณหมออีกนาน” กวางพูด เธอเอียงมองด้วยความไม่แน่ใจว่าจะนานขนาดไหน
“ดีแล้ว”
“ผมดีใจที่มีคุณอยู่”
“ไม่มีคุณ ผมคงฟื้นตัวช้าแน่” หมอนุหันหน้ามาหากวาง ทั้งสองมองหน้ากัน
“คิดเหมือนกันไหม” หมอถาม
“ไม่รู้ ไม่บอก” กวางตอบ มองท้องฟ้า
“แม้สัมผัสไม่ได้”
“ก็ขอให้ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ทุกวัน” หมอนุพูด เวลาอันน้อยที่ได้อยู่ด้วยกัน ทำให้ทั้งสองฝ่ายเข้าใจกันและกัน
“ผม ชอบ กวาง” ประโยคในใจที่เขาคิดมาหลายวัน แต่ความแตกต่างของสถานคนกับวิญญาณ จึงไม่รู้จะบอกเช่นไร
“นุ เดียวนี้นายเป็นอะไรวะ” เพื่อนของหมอด้วยกันถามไถ่
“ชอบกลับห้องพักตลอด งานเยอะเหรอวะ”
“ก็ไม่มีอะไร ช่วงนี้อ่านหนังสือเพิ่มเติมอ่ะ” หมอนุตอบ ซึ่งความเป็นจริง อยู่กับกวาง หรือ กินข้าวด้วยกัน
“คร้าบบบบ คุณหมอนุ คนขยัน” เพื่อนก็ลากเสียงกวนๆ
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เขายังเห็นกวางนอนอยู่ที่เตียง รอยยิ้มบางๆก็ผุดขึ้นมา แล้วค่อยๆหุบยิ้มลง หมอสังเกตเห็นว่าร่างกายของกวางดูแปลกออกไป เหมือนจะจ่างลง เขารู้สึกว่ากวางจะหายไป
“กวาง...!”
“กวาง ตื่น”
“คุณ ตื่น สิ” หมอนุร้อนรน แค่คิดใจเขาแทบจะสลาย
“อื้ม...ตื่นแล้วคะ”
“เรียกดังจัง คุณหมอ” กวางค่อยๆลุกขึ้น มองหน้าคนตะโกนเรียก สีหน้าของหมอที่ดูเป็นห่วงมาก
“เป็นอะไรคะ” กวางถาม เขายังมองหน้าเธอด้วยความสงบนิ่ง
“เป็น...”
“แต่...ไม่บอก” หมอนุเดินกลับมานั่งโต๊ะทำงานตามปกติ ใจนั้นเขาอยากบอกว่า
“เป็นห่วงคุณเหลือเกิน”
“เป็นคนที่ชอบคุณมาก”
“เป็นคนที่กลัวคุณผมจากไป” ทั้งหมดนี้เขาทำได้เพียงแค่คิดในใจ กวางจึง งง มองหน้าคนตอบที่หยิบงานมาทำหน้าตาเฉย
เมื่อกลับมาถึงบ้าน เจ้าที่โบกมือให้กวางไปหา
“คุณเข้าบ้านไปก่อนเลยนะ” กวางหันไปบอกหมอนุที่เอื้อมมาหยิบของหลังเบาะ
“คุณจะไปไหนล่ะ” หมอนุหันมาถาม
“ไปหาเจ้าที่” กวางบอก ก่อนหายตัวไป
หมอนุเก็บของเข้าบ้าน เขาเหลือบมองท้องฟ้าที่ดูเหมือนฝนใกล้จะตก
“มาแล้วเจ้าที่” กวางรีบขานบอกเจ้าที่
“มาแล้วเหรอ นางหนู”
“มีข่าวดีมาบอก” กวางกำลังตั้งใจฟัง
“เจ้าจะได้ไปเกิดแล้ว เวลารุ่งเช้าของวันพรุ่งนี้” เจ้าที่บอกข่าวดีแก่กวาง ซึ่งเธอมีท่าทีดีใจแต่ก็ต้องเศร้าหมองลง เพราะเธอนั้นกำลังต้องจากผู้ชายคนหนึ่งไปด้วยเช่นกัน
“กลับมาแล้วเหรอ”
“คุยกันนานจัง” หมอนุถามกำลังเดินออกจากห้องน้ำ เห็นกวางนั่งอยู่บนเตียง เตรียมตัวจะนอน
“วันนี้คุณดูรีบนอนจัง”
“พรุ่งนี้งานเยอะเหรอ” กวางถาม ปกติจะอ่านหนังสือก่อนนอน
“ไม่รู้เหมือนกัน ใจมันวุ่น วุ่น”
“เหมือนพรุ่งนี้เช้าจะเกิดเรื่องยุ่ง ยุ่งให้ต้องรีบไปโรงพยาบาล” หมอนุบอก เขาเอนตัวลงนอนตะแคลงหันหน้าไปหากวาง
“มีอะไรรึเปล่า”
“สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย”
“บอกผมได้ไหม” หมอนุรู้สึกเป็นห่วงกับอาการของคนนอนข้างๆ
“มีเรื่องจะบอก...แต่ไม่แน่ใจว่า”
“คุณหมอจะรู้สึกดีไปด้วยไหม” กวางเอย...หมอนุพยักหน้าให้เล่าออกมา
“รุ่งเช้า...ฉันจะได้ไปเกิดคะ” กวางบอกออกไปด้วยความลำบากใจ
เธอและเขามีความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน ด้วยสถานะที่ต่างจึงต้องเก็บมันเอาไว้ข้างในใจ
“ยินดีด้วย” หมอนุบอกด้วยรอยยิ้ม สายตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบปกคลุม มีเพียงสายตาที่จ้องมองกัน จนฝ่ายชายเอยปากพูด
“กวาง ก่อนคุณจะไปจากผม”
“ผมขอสารภาพ”
“ความรู้สึกที่เราอยู่ด้วยกัน”
“แม้ ว่าคุณเป็นเพียงวิญญาณ”
“ผมก็ยังชอบคุณนะ...กวาง”
“คุณทำให้ผมลืมผู้หญิงที่ไม่รักผม”
“คุณอยู่ในช่วงเวลาที่ผมต้องการใครสักคนที่เข้าใจผม”
“แม้...พรุ่งนี้ผมจะไม่เห็นคุณ”
“ฟังนะ...ผม ชอบ กวาง” หมอนุพูดทุกอย่างที่เขาเก็บไว้มาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ความรู้สึกที่มีให้กวาง แม้รู้ว่าเธอเป็นพียงวิญญาณหนึ่งเท่านั้น
“ฉันก็ชอบคุณคะ คุณหมอ” เมื่อเธอได้ยินประโยคสารภาพของอีกฝ่าย เธอบอกออกไปด้วยความรู้สึกที่มีเหมือนกัน
หมอนุวางมือไว้ตรงกลางระหว่างกัน กวางวางมือทาบลงไปบนมือหมอนุ ชายหนุ่มยืนหน้ามาจุมพิต สัมผัสอันบางเบาเหมือนแทนคำสัญญาระหว่างกัน
“เรานอนพร้อมกันนะ”
“พรุ่งนี้...ตั้งใจทำงานนะคะ”
“จงรักษาทุกคนให้หายจากโรคร้าย”
“ฝันหวานนะคะ” กวางบอกหมอนุ ขยับตัวมอบจุมพิตบนหน้าผากมล
“ฝันหวานครับ” ทั้งคู่หลับตาลงไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา ความเสียใจสุดซึ่งเมื่อถึงเวลาต้องจากกัน
!!! เสียงเตือนมือถือ !!!
“อื้ม”
“โฮล ครับ” หมอหันไปมองนาฬิกาเช้าแล้ว
“ใจ เย็น เย็น ฟังไม่รู้เรื่อง”
“ห๊ะ เออ เออ เดี๋ยวไป”
“ใจเย็นเว้ย ถึอมือหมอแล้ว” หมอนุรีบลุกไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปโรงพยาบาล ระหว่างกำลังรีบผูกเน็คไท สายตามองไปยังที่นอนข้างๆ ไม่เห็นกวาง เธอจากเขาไปแล้ว
!!! เสียงเพลงมือถือ !!!
“เออ เออ กำลังขับรถ เออ...” หมอนุตัดสายสาเหตุที่เพื่อนตัวดีโทรมาจิกเป็นไก่ เพราะโบกำลังคลอดลูก มันตื่นเต้นและกลัวโบกับลูกจะเกิดอันตราย เขาจึงเรียกสติรีบขับรถไปโรงพยาบาล
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยโบกับลูกปลอดภัยได้ ระหว่างรอโบพักฟื้น พวกผมก็มานั่งตั้งชื่อหลาน ลูกโปเป็นเด็กผู้หญิง
“ไอ้นุ ตามึงบวม ทำงานหนักเหรอวะ”
“หรือ มึงร้องไห้ โดนผู้หญิงทิ้ง” เพื่อนก็พากันมองหน้า ผมทำได้แค่ส่งยิ้มกวนๆ ออกไป
โบที่พึ่งตื่นถามหาลูกของเธอ พยาบาลจึงอุ้มมาให้วางลงบนอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ โบจุ๊บ หอมลูก
“คิว คิดชื่อลูกยังอ่ะ” โบหันมาถามสามีที่มีใบหน้ายิ้มแย้ม
“ยังครับ กำลังช่วยกันคิดอยู่”
“เนีย ยังตกลงกันไม่ได้เลยจ๊ะที่รัก” คิวบอกภรรยาด้วยเสียงหวานพาเพื่อนฮิวใส่กัน
“โบ ขอตั้งชื่อเล่นแล้วกัน”
“โบ ขอตั้งชื่อว่า กวาง” โบหันไปมองที่ลูก
“เพราะอะไร!” หมอนุเพียงได้ยินชื่อเล่นของหลาน จึงรีบถามออกมาด้วยความสงสัย
“อ่อ ก่อนจะคลอด”
“โบ ฝันว่ากำลังนอนอยู่ดี ดี”
“ก็มีกวางน้อยมานอนกอดท้องโบ”
“มันน่ารักมาก เล่นกับโบด้วย”
“โบ จำได้ว่าขาซ้ายขาหน้าของมันมีสีน้ำตาลอยู่จุดหนึ่ง”
“โบ ยังพูดกับมันเลยว่าลูกคลอดมาจะตั้งชื่อ กวาง”
“ดูมันดีใจมาก และนอนกอดท้องโบอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน”
“จนโบเจ็บท้องคลอด” โบบอกเล่าความฝันของเธอที่ทำให้เธอนำมาตั้งชื่อลูก ทำเอาตกใจกันเป็นแถวๆ เพราะมือซ้ายของเด็กมีปานสีน้ำตาลจริง
“โบ ลูกมีปานที่มือซ้ายด้วย” คิวบอกภรรยาสาว เปิดผ้าที่พันลูกไว้ ให้ภรรยาดูมือซ้ายของลูก
ยิ่งฟังสองเพื่อนรักพูดคุยกันเรื่องของลูก หมอนุคิดถึงตอนที่จุมพิศกวางบนมือซ้ายเช่นกัน เขากำลังคิดเข้าข้างตัวเองรึเปล่า ที่กวางจะกลับมาเกิดเป็นลูกของโบ
“คิว ขอดูมือซ้ายหน่อยสิ” หมอนุดูมือนั้นของลูกโบมีปานจริง เขามองหน้าเด็กน้อยอย่างคามหวัง
“มองไปเหมือนรูปหัวใจเลยเนอะว่าไหม ไอ้นุ” ผมมองตามที่คิวบอก เหมือนรูปหัวใจจริง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น