หลังจากนั้นผมปล่อยเวลาผ่านไป ทำหน้าที่ตามที่กวางขอร้องไว้และยังเป็นอาชีพที่ผมรัก ส่วนโบกับคิว พวกเขาตั้งใจเลี้ยงดูแลลูกเป็นอย่างดี
ในวันที่ผมว่างจากงาน ผมจะมาหาเธอเสมอที่อยู่ตลอดตั้งแต่วันที่ผมส่งเธอสู่บนฟ้า เวลาผ่านไปหลายปี ผมยังรักเธอ ผู้หญิงที่ไม่อยากเข้าใจที่สุด กลับหลงรักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น แม้ไม่มีร่างของเธอก็ตาม เดินมาก็พบกับคุณแม่ของกวางนั่งไหว้อยู่ก่อน
“โอ้ว สวัสดีจ้า คุณหมอ”
“มาหายายกวางเหรอจ๊ะ” เธอนั้นมาไหว้ลูกสาวเป็นประจำ ทุกครั้งที่มาจะเห็นดอกกุกลาบที่หมอหนุ่มถือมาไหว้บ่อยๆ
“ครับ” ผมยกมือไหว้ วางดอกกุหลาบไว้เหมือนเคย
“คุณป้าสบายดีนะครับ” หมอนุเอยถามความสุขสบายของเธอ ให้กวางทราบอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน
“ไอ้นุ!” ระหว่างการสนทนานั้น คิวและโบมาพร้อมกับลูกสาวเดินเข้ามาทักทาย
“อ้าว มาทำอะไรกัน” หมอนุหันไปถามเพื่อน ส่งยิ้มให้กับหลานเล็กน้อย
“พายายกวางมาทำบุญ” โบพาลูกออกมายืนข้างหน้าทำให้คุณป้าเห็นหน้าตาด้วย
“หนูชื่ออะไรนะ” คุณป้าย่อตัวลงถามเด็กน้อย
“ชื่อ กวาง คะ” เด็กน้อยตอบด้วยรอยยิ้มอันสดใส
“เหมือนยายกวางตอนเล็ก เล็กเลย” คุณป้าเอื้อมมือลูกแก้มเด็กอย่างเบามือ ขอหอม ขอกอด เด็กน้อยก็ยอมให้ตามที่ขอ
“แปลกจัง!” คิวทำสีหน้าแปลกใจกับท่าทีของลูกสาว
“มีอะไรวะ คิว” หมอนุถาม
“ปกติยายกวางไม่ให้ใคร กอดหรือหอม”
“แต่กับคุณป้าคนนี้ยอม”
“มึงคิดดูดิ กับกูลูกยังไม่ยอมเลย” ฟังน้ำเสียงของคิวติดน้อยใจลูกนิดหน่อย
“เออ แล้วนี้มึงมาทำอะไร” คิวถามเพื่อนที่มองลูกสาวกับคุณป้าที่เข้ากันได้ดีจนน่าแปลกใจ
“มาทำบุญและเยี่ยมคนนั้น” หมอนุหันไปตอบเพื่อน ชี้มือไปทางรูปที่ระบุชื่อของกวาง คิวมองตามมือเพื่อน สายตาแบบนั้นเขาไม่ได้เห็นนานแล้ว สายตาที่บ่งบอกว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ คิวไม่รู้จะพูดออกไปยังไง เขาทำได้เพียงยืนมือไปบีบไหล่เพื่อนเบาๆ เพื่อเป็นกำลังใจให้
“ขอบใจ แต่กูเข้มแข็งดีแล้ว” หมอนุจับไหล่เพื่อนที่ให้กำลังใจ
สองเพื่อนที่ยืนซาบซึ้งกันอยู่ เด็กน้อยเดินมาเกาะขาของหมอนุ เขาก้มลงมามองส่งสัยเด็กน้อยต้องการอะไรจากเขา
“นุ อุ้มยายกวางหน่อยสิ”
“แกอยากให้ นุอุ้ม” โบบอกกำลังที่ประคองคุณป้ายืนขึ้นมา
หมอนุก้มลงอุ้มกวางขึ้นมาเท่านั้น กวางรีบกอดคอหมอนุแน่นมาก จนหมอนุรู้สึกได้ เอาซบไหล่เขาทันที
“กอดนี้ อุ่นจัง คุณหมอนุ” เด็กน้อยกระซิบที่ข้างหูเรียว หมอนุตาเปิดกว้าง
เขาไม่อย่างหวังอะไรมากตั้งแต่เด็กคนนี้เกิดมา แต่ในใจลึกๆ เขาอยากให้เด็กคนนี้เป็นกวาง ผู้หญิงที่เขารัก
“นุ โบว่าจะปรึกษาเรื่องปานที่มือยายกวาง” โบถามระหว่างเดินไปส่งคุณป้ากลับ
“กวางครับ น้านุขอดูมือซ้ายหน่อยซิครับ” เด็กน้อยว่าง่าย ยกมือซ้ายของเธอมาให้ดู ลอยปานดูชัดขึ้น
“นุว่าปล่อยไปก่อน รอยายกวางโต แล้วค่อยทำก็ได้” หมอนุจุ๊บมือนั้นอย่างถนุถนอม
“ขอให้มันเล็กลง เล็กลง” หมอนุพูดมองหน้ากวาง แต่ในใจนั้น “ขอให้เกาะกลุ้มหัวใจของกวางไว้”
!!!----------!!!
“เฮ้ย...! ไอ้นุไปรับยายกวางที่โรงเรียนให้หน่อยสิ”
“กูกับโบติดงาน เร็ว!” คิวโทรมาบอก ทำให้หมอนุต้องรีบไปรับทันที เพราะมันเป็นเวลาเย็นมากแล้ว
เมื่อถึงหน้าโรงเรียน เด็กผู้หญิงในชุดนักเรียนยืนอ่านหนังสือ โดยไม่สนใจใครๆที่เดินผ่านไปมา หมอนุจึงตัดสินใจเดินลงไปหาเธอ เขายืนตรงหน้าของเธอ
เท้าของคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ กวางลดระดับหนังสือลง มองขึ้นไปมองใบหน้าอันหล่อขาวของคนที่เป็นทั้ง น้า เป็นเพื่อนของพ่อแม่ ยังเป็นคุณหมอคนเก่งอีกด้วย
“คุณหมอนุ!” น้ำเสียงเธอดูตกใจที่ได้เห็นหน้าคุณหมอ
“น้านุมารับกวาง แทนพ่อแม่อ่ะ” หมอนุช่วยเธอถือกระเป๋านักเรียนพาเธอขึ้นรถ ทั้งหมอนุและกวางต่างนั่งเงียบตลอดทางกลับบ้าน อีกฝ่ายตั้งใจอ่านหนังสือ อีกฝ่ายตั้งใจขับรถ จนหมอนุมองเห็นนาฬิกา
“กวาง พ่อบอกไหมว่าจะกลับกี่โมง” ไม่มีเสียงการตอบรับจากคนที่นั่งข้างๆ หันไปมองแปปหนึ่ง กวางหลับไปแล้ว มือจับหนังมืออยู่ เขาจึงเก็บหนังสือไว้ในกระเป๋าระหว่างรอไฟเขียว
ถึงหน้าบ้านของคิว กวางก็ยังไม่ตื่น เขาไม่อยากปลุก คงเพลียจากการเรียนมาทั้งวัน หมอนุนอนมองกวางที่ยังหลับ เหมือนตอนนั้นที่กวางนอนเตียงเดียวกับเขา ยิ่งมองเด็กคนนี้ก็เหมือนกวางมาก
คิวกับโบที่มาถึงบ้านเห็นรถของเพื่อนจอดอยู่ด้านหน้าจึงเดินลงมาดู ทั้งสองเห็นเพื่อนกำลังมองลูกสาวของตนที่หลับอยู่ คิวตัดสินใจเคาะกระจกรถทั้งลูกและเพื่อนตื่นจากผวังค์
“ไงมึง อิ่มไหม” คิมถามเพื่อนที่ชวนมากินข้าวด้วยกัน
“อิ่มมากวะ”
“หน้าแบบนี้มีเรื่องอะไรรึเปล่าวะ” หมอนุนั่งลงที่โซฟา
“เมื่อนั่งกินข้าว กูคิดเรื่องบางอย่างออก” หมอนุนั่งฟังเพื่อนอย่างตั้งใจ
“กูนึกถึงผู้หญิงที่มึงรักแต่ว่ายายกวางดันหน้าเหมือนผู้หญิงคนนั้น” หมอนุไม่ได้ปฏิเสทอะไรออกไป เพราะสิ่งที่คิวพูดถูก
“มึงพูดถูก”
“ผู้หญิงคนนั้นชื่อ กวาง”
“กวางจากไปในวันที่ ยายกวางลูกของสาวของมึงเกิด” หมอนุบอกเล่าสิ่งที่เขารู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เหมือนกวาง
“ฟังแล้วมันเหลือเชื่อวะ”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง จริง”
“มึงมีวิธีแก้ไหม”
“คือ...กูไม่ใช่”
“ไม่ยอมรับมึงนะ”
“แต่ยายกวางยังเด็ก” คิวยังรู้สึกว่าลูกยังเด็ก และเขาก็ยังเชื่อใจในตัวเพื่อน
“กูตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศ” หมอนุพูดออกมาเสียงเรียบ
“เฮ้ย!...มันต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ” คิวไม่คิดว่ามันเป็นวิธีแก้ที่ดีเหรอ หมอนุพยักหน้า
“คุยอะไรกัน สองหนุ่ม” โบออกมาพร้อมกับกวางที่จ้องหน้าหมอนุ
“คือ...ไอ้นุมันจะไปเรียนต่ออ่ะ” คิวหันไปตอบภรรยา
“นุอยากเรียนอะไรเพิ่มเหรอ” โบถาม
“นุจะไปเรียนด้านการแพทย์ต่อที่ต่างประเทศครับ โบ” หมอนุตอบทั้งที่สบตากับกวาง
ไม่นานนักที่นั่งคุยกันเรื่องการเรียนต่อของหมอนุ และขอตัวกลับ โบจึงให้ลูกสาวออกไปส่งหมอหนุ่ม
“คุณหมอ ตัดสินใจแน่แล้วเหรอคะ” กวางถาม เมื่อเดินถึงหน้าบ้าน
“ใช่...ผมคิดดีแล้ว”
“เท่าที่ผมจำได้...คุณไม่เคยเรียกแทนตัวผมว่า น้า เลย”
“ขอถามหน่อยได้ไหม”
“ว่าทำไม!” หมอนุอยากรู้เหตุผลเพราะกวางไม่ยอมเรียกเขาว่า “น้า”
“ฉันอยากเรียกคุณแบบนี้”
“มีกำหนดเดินทางเมื่อไรเหรอคะ” กวางยังจ้องเขาอย่างไม่ลดละ
“อย่างที่บอกไปว่ายังไม่มีกำหนด” ความรู้สึกตอนนี้เหมือนตอนกวางยังมีชีวิตอยู่เลย
“งันเดินทางกลับบ้านดี ดีนะคะ” กวางพูดจบหมุนตัวเดินเข้าบ้าน เดินขึ้นห้องของตัวเอง ตรงมาที่หน้าต่าง หมอหนุ่มยืนมองมาทางหน้าต่างเช่นกัน
ตาที่สบกันยิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจ ตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยคิดว่าหมอนุเป็นน้าของเธอ ได้รับการดูแลจากเขาดีมาก เขาไม่เคยยอมให้เธอเจ็บป่วยนานทำทุกอย่างที่จะรักษาให้หายเร็วที่สุด เรื่องที่แอบฟังเมื่อกี้ตอบรับกับความรู้สึกที่มีให้เขาได้ส่วนหนึ่ง และวิธีการแก้ไขของเขาคือ...หนี...
“พรุ่งนี้ผมต้องเดินทางแล้วนะ” วันนี้ผมมาหากวางที่วัดเพื่อบอกลา
“ผมไม่อยากถล้ำลึกไปมากกว่านี้”
“ผมไม่อยากคิดว่ายายกวางคือ...คุณ”
“ผมกำลังรักเธอมากจนขาดความชั่งใจ”
“ขอโทษที่ขี้ขลาดนะ” ยิ้มหวานบนใบหน้าคม
“คะ คุณมันขี้ขลาดจริง จริง” กวาง เดินตามหาอยู่นาน จนเห็นหมอหนุ่มเดินมาทางนี้
“กวาง!!!” หมอนุตกใจที่เห็นเธออยู่ที่นี้ด้วย
“เหมือนจริง จริง”
“ถ้ากวางโตขึ้น”
“กวางจะเหมือน...เธอคนนี้” กวางเดินเข้ามาใกล้ เธอมองเห็นรูปผู้หญิงที่หมอหนุ่มรักที่เธอได้ยิน ตอนหมอหนุ่มไปกินข้าวที่บ้าน
“คุณหมอ”
“คุณคิดว่ากวางเป็นเด็ก”
“ไม่มีความรู้สึกนึกคิดเหรอคะ”
“คุณเคยถามคนอื่นบ้างไหมคะ” เธอหันมาถามหมอหนุ่ม เขาตกใจที่ได้ยินประโยคแบบนี้
“แม้...อาจจะคิดเข้าข้างตัวเอง”
“มันยังไม่ถึงเวลา”
“กลับกันเถอะ” หมอหนุ่มจับมือเด็กสาวที่อารมณ์โกรธเขา เขารู้ว่าเด็กคนนี้คิดยังไงกับเขา มือจับกันแน่นตลอดทางกลับบ้าน
“กวาง...”
“ขอมือซ้ายหน่อยครับ” มือซ้ายที่รับมาบรรจงจุมพิต นิ้วนางข้างซ้ายบนปานสีน้ำตาล
“ขอให้มันเป็นดั่งแหวน”
“แทนใจ เมื่อยามห่างไกล” หมอหนุ่มสบตากับเด็กสาว เพื่อแสดงความจริงใจที่มีให้ตลอดมา
“น้ำเน่าจริง จริง”
“นี้มันยุคสมัยไหนกันแล้วคะ” กวางตลกประโยคคำหวานแสนจะโบราณ
“กวางค่อยดูสิ”
“พรุ่งนี้มันจะเหมือนแหวน” ทั้งสองสบตากัน นิ่งยังไม่ขยับไปไหน
“สี่ปีนี้ กวางก็ตั้งใจเรียนนะครับ”
“แล้วก็ห้ามนอกใจด้วยนะ” หมอนุพูดไปยิ้มไป
“คนที่ต้องพูดประโยคนี้คือทางนี้มากกว่าคะ” กวางดึงมือกลับมากอดอก
“แล้วกลับเมื่อไรคะ” กวางถามต่อ
“เมื่อกวางเรียนจบ ผมจะกลับมา” หมอนุตอบกลับ
“สัญญานะ!” กวางขอ
“ผมไม่สัญญา” กวางได้ยินถึงกับหงุดหงิดออกทางสีหน้า หมอนุเดินมายืนตรงหน้า
“แต่ผมจะทำให้คุณเห็นเอง” เพียงได้ยินประโยคนี้ กวางโพกอดหมอหนุ่มทันที
หมอนุเองรู้สึกว่า เขาตัดสินใจถูกแล้ว เขาเลือกที่จะรักเธอนี้ และไม่ว่าระยะห่าง เวลารักของเขายังมั่นคงเสมอ ไม่เปลี่ยนแปลง
“ไอ้...นุ มึงกอดลูกสาวกู” เสียงนี้ไม่ใช่ใครเสียงพ่อตาในอนาคตของผมเองคือ คิว ทั้งผมและกวางยืนยิ้มกันเจือๆ ผมจึงทิ้งกวางแล้ววิ่งไปตั้งหลัก เพราะมันวิ่งมาพร้อมกับไม้
“เออจริง กูกอด”
“แต่กวางกอดกูก่อนนะ” พูดไปวิ่งหลบไม้ว่าที่พ่อตา และเพื่อนสนิทไปด้วย
“อ้าว...! คุณหมอไหงโยนความผิดกัน”
“ไม่แมนเอาซะเลย” กวางที่ยืนกอดเอวแม่โบ ทั้งสองยืนขำ ผมกับคิว
สี่ปีของความพยายามและการรอคอยสิ้นสุดลงวันนี้ คือ วันที่ดีที่สุด
“ขอโทษนะครับ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ”
“อ่อได้ค่ะ...หมอนุ!” กวางกอดเข้าทันทีเห็นเต็มตา ผู้ชายที่ไม่สัญญาแต่ทำได้จริงอย่างคุณหมอนุ
“มาถึงเมื่อไรคะ ไม่เห็นพ่อแม่บอกเลย” กวางยังกอดไม่ห่างเพราะคิดถึง
“เมื่อเช้า รีบตรงมาหากวางเลย นี้ครับดอกไม้”
“ยินดีด้วยนะ”
“นิ้วนางมัน...” หมอนุเห็นบางอย่างต่างออกไป นิ้วนางข้างซ้าย
“ใช่คะ มันเหมือนแหวนเลย” มันค่อยๆเปลี่ยน ตั้งแต่หมอนุไปต่างประเทศเป็นเหมือนดั่งคำพูดเขาเลย หมอนุจับเกียเบาๆ
“ผม รัก คุณ” หมอนุเอย
“เหมือนกันคะ” ปลายเท้าที่เหยียดขึ้น ให้สัมผัสริมฝีปากเรียว เพื่อยืนยันในความคิดถึง ความห่วงใย ความรักที่มีให้กันและกันตลอดมา ฝ่ายที่รับในตอนแรกตกใจในการกระทำของเธอ เขาน่าจะรู้นานแล้วนะ ว่าเธอนั้นกล้าหาญขนาดไหน
“ไอ้...นุ นี้มึงจูบลูกสาวกู” เฮ้ย...วิ่งอีกแล้วสิครับ พวกเราจับมือกันวิ่งไปกับเสียงหัวเราะและความสุข
ขอบคุณความผิดที่ทำให้เห็นคุณค่าของคน กาลเวลา ระยะทางที่ห่างไกล องค์ประกอบเหล่านี้ทำให้ผมเชื่อว่า “รักแท้ มีอยู่จริง”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น