.jpg)
หลังจากนั้นไม่กี่วัน ทางด้านผู้ใหญ่สายตรงมายกเลิกการหมั้นหมาย และให้คุณอินมาขอโทษด้วยตัวเอง ผมเองก็ไม่ถือสาอะไรในตัวเธอ กลับเข้าใจในสิ่งที่เธอทำ เพราะผมกับเธอก็ไม่ได้ต่างกัน คนรอบข้างมองเราอยู่สูงจึงดูไม่คู่ควร แต่ใครจะไปรู้ว่าอยู่แบบเรานั้น มันเปล่าเปลี่ยวหัวใจแค่ไหน ที่คน ที่เรารักกลับเมินเฉย เมินคำพูดเรา เพียงสถานะ สังคมรอบข้าง ตัดสินเราจากภายนอกที่เห็น
“ขอโทษเรื่องที่เกิดจริงๆนะค่ะ ผู้พัน เพราะความใจร้อนทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” อินกล่าวขอโทษอีกครั้งหลังเดินมาด้วยกัน เธอรู้สึกผิดที่อยากประชดอีกฝ่ายด้วยการไปหาผู้พัน
“ไม่เป็นไรครับ ผมกับคุณก็ไม่ต่างกันเท่าไร”
“ถ้าไม่เกิดเรื่องในวันนั้น เราทั้งคู่อาจจะแย่กว่านี้ก็ได้”
“มันกลับดีที่ทำให้อีกฝ่ายรับรู้ความรู้สึกเรามากยิ่งขึ้น แล้วนี้เป็นยังไงบ้างครับ ท่านว่าอะไรไหม” ผู้พันถาม ด้วยเรื่องที่ทั้งเขาและเธอมันเป็นที่ต่างกว่าชาวบ้าน หรือสิ่งที่คนในสังคมกำหนดให้ชายหญิงต้องคู่กัน
“ท่านก็ช็อกค่ะ แต่ท่านก็บอกว่าขอเวลาทำใจ” อินพูด ในวันนั้นเธอเองก็ขอโทษผู้เป็นพ่อที่เลี้ยงดูแลเธอมาอย่างดี เธอควรทำให้ท่านสบายใจ แต่กลับทำให้ท่านทุกข์ เธอทำทุกอย่างเพื่อพ่อได้ แต่มีสิ่งนี้ที่ไม่สามารถทำให้พ่อได้ แต่เธอก็อยากให้พ่อยอมรับในสิ่งที่เธอเป็น และรักคนของเธอเช่นกัน
“ก็ดีแล้วครับ ผมว่าไม่นานท่านจะยอมรับได้” ผู้พันแสดงความยินดีด้วย
“แล้วของผู้พันละ รายนั้นแซบไหม” อินถาม ถามเองก็อายเอง คือมีความชอบส่วนตัวในสาววายเหมือนกัน จึงอินเรื่องของผู้พันเป็นพิเศษ
“คงจะแซบ ออกจากบ้านผมก็ถอดเขี้ยว ถอดเล็บ พอกลับบ้านค่อยใส่เขี้ยว ใส่เล็บ” ผู้พันพูด เขาละอยากขย้ำวีอยู่ทุกวัน
“อะไรค่ะ แสดงว่า ยัง ดูจากผิวก็มีน้ำมีนวลดีนะค่ะ น่ากินจะตาย”
“รีบลงมือเร็วเถอะค่ะ ช้าเดียวจะมีคนอื่นคาบไป เสียด้าย” อินพูด เธอคิดว่าเป็นการดีที่ตีตราเป็นของในตัววี ดูแล้วเสน่ห์แรงไม่เบาแน่ ใช่ว่าความคิดนี้จะไม่มี สำหรับผู้พันเขาเองไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่จะทนกับคนรักได้ หลังจากพูดคุยกันสักพักต่างก็แยกย้ายกลับไปหาคนรักของตัวเอง ผู้พันเสร็จงานเร็วตัดสินใจตรงกับบ้าน เห็นวีกำลังยืนรดน้ำต้นไม้ อย่างอารมณ์ดีร้องเพลงไปด้วย
“แม้ ผมว่านะครับ ผู้พัน ช่วงนี้ไอ้วี มันดูมีน้ำมีนวลดีจัง มันเป็นเด็กน่ารักดี” พลขับ พูด ขณะค้นของเข้าบ้าน แล้วก็ขอตัวกลับบ้านไป คำพูดของพลขับทำให้คำว่า รอให้พร้อม เริ่มจะขาดเต็มทน นี้ถ้าเขาไม่ทำอะไรจริงจัง วีจะถูกคนอื่นคาบไปจริงๆเป็นแน่ คงต้องเล่นไม่อ่อนแล้วมั้ง
เมื่อค่ำที่วีจัดเอง ผู้พันว่าวันนี้ขอแบบสบายๆ จิบเบียร์ มีของกินนิดหน่อย งานถนัดวีเลยจัดให้อย่างรวดเร็ว ของกินพร้อม หนังพร้อม บรรยากาศเป็นไปด้วยดี วีกินเพลินมาก สนุกกับการพากย์หนังให้ผู้พันฟัง ผู้พันเพียงรอเวลาให้เจ้าตัวแสบเมาเท่านั้นเอง เวลาผ่านไปจนหนังจบ เจ้าตัวแสบคอพับคออ่อน จะหลับท่าเดียว ผู้พันจึงอุ้มวีขึ้นห้อง
หนุ่มร่างหนาค่อยๆว่างหนุ่มร่างอวบ แก้มแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เบียร์ที่กินไปเยอะกว่าเจ้าของงาน หนุ่มร่างหนาหาผ้ามาเช็ดตัว ร่างอวบที่หลับนิ่งไปแล้ว ก็ขยับมือขยับไม้ขัดใจในการนอน
“อือ อืม จะนอน” วีพูดเสียงขัดใจ ลืมตามองเห็นผู้พัน นั่งมองหน้าตัวเองอยู่ ผู้พันค่อยๆ ก้มลงมาหาวี ต่างฝ่ายมองกัน ปลายจมูกที่ชนกัน ริมฝีปากที่เริ่มสัมผัสกัน จากเพียงสัมผัสบางเบา เว้าวอน เรียกหา จนทุกอย่างเป็นไปตามลำดับของอารมณ์ที่มีมากขึ้นเลื่อยๆ คนมีสติกว่าพยายามรักษาจังหวะไม่ให้มากไปกลัวอีกฝ่ายจะฝืนเกินไป ร่างกายที่ผสมผสานกันแทบจะเป็นร่างเดียวกัน ความรู้สึกที่หลากหลายผ่านทางสัมผัสทางกายและหัวใจที่เต้นในจังหวะเดียวกัน เจ็บ ทรมาน ปลายทางของสัมผัสก็คือความสุขที่ถูกสร้างด้วยความรัก
เช้าวันใหม่ที่แสงแดดอ่อนๆ สายลมเบาๆ หลับสบาย อบอุ่น วีไม่อยากลืมตาเลย แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่านอนกอดกับผู้พันอยู่ โดยที่ผู้พันตื่นแล้ว วียังมองค้างไม่พูดอะไรออกมา กำลังนึกว่ามันมีอะไรรึเปล่าในรอยยิ้ม ในสายตานั้น และเมื่อมองลงมาเรื่อยๆ คือ ผู้พันไม่ได้ใส่เสื้อ มองมาที่ตัวเองก็ไม่ได้ใส่เสื้อ แถมมารอยแดงตรงอก วีกลืนน้ำลงคออย่างลำบาก เงยหน้ามองผู้พันอีกรอบ
“เช้านี้จะกินอะไรเดียวลงไปทำให้” ผู้พันเห็นอาการของวี ก็รู้ว่ายังงง ตั้งคำถามไปงัน คือไม่รู้จะบอกยังไง ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา วีไม่พูดอะไรหันหลังให้ทันทีหลังถามไป
“วี วี ขอโทษ ขอโทษที่ทำแบบนี้” ผู้พันรีบมาสวมกอดจากด้านหลัง วีเอามือปิดหู ส่ายหัวเหมือนไม่อยากฟังที่ผู้พันพูด
“ทำไมถึงทำแบบนี้ ทั้งที่ผมไว้ใจ”
“ไม่สมเป็นผู้ชายในเครื่องแบบเลย บอกกันดีๆก็ได้” วีพูด เข้าใจก็ผู้พันคือคนธรรมดาที่มี รัก โลภ โกรธ หลง ไอ้เรื่องแบบจะห้ามไม่ให้ทำก็ดูจะแปลกไปสำหรับเรื่องความต้องการ
“ก็...เดียว วี นายพูดว่าอันท้ายนี้ว่าอะไรนะ ฉันฟังผิดรึเปล่า” ผู้พันไม่แน่ใจ ว่าร่างบางกำลังว่าเขาอยู่ แล้วตอนท้ายไงพูดแบบนั้นออกมา
“หึ ได้ยินถูกแล้วครับ” วีพูด หันมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ ผู้พันจากหน้านิ่งก็ยิ้มออกมา กระชับกอดให้หน้าเข้าไปใกล้กว่านี้
“ถ้าบอกว่า รัก นายจะยอมเป็นของฉันเลยหรืองันเหรอ?” ผู้พันพูด ปลายจมูกที่ชิดใกล้ ลมหายใจที่ส่งผ่านถึงกัน จับมือของวีมาอยู่ตรงกลางระว่างทั้งสอง
“ฉันให้คำสัตย์ ฉันตั้งใจหาเงินเลี้ยงนายอย่างสุขสบาย และมอบความรักมาเติมเต็ม ไม่ให้นายอยู่เดียวอีกแล้ว”
“กรุณาให้ฉันได้ดูแลนายตลอดไปด้วยนะ วี นายคือที่รักของฉัน” ผู้พันพูด จูบบนมือเนียนอย่างถนุถนอมราวคนตรงหน้าคือสิ่งที่พิเศษที่รอค่อยมานานแสนนาน
“ผมอนุญาตครับ ผมเป็นของผู้พันนี่นา” วีพูด เขาเป็นของผู้ชายคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันอยู่แล้ว และมือหยิบยื่นที่มีแต่ความหวังดี ความห่วงใย ความรัก มีหรือเขาจะไม่ตอบรับคนรักของผู้พันได้
แม้โชคชะตาเลือกไม่ได้ แต่มันก็ยังพามาหาคนที่รักเรา พร้อมที่จะทำทุกอย่างให้ก้าวไปด้วยกัน ไม่ว่าข้างหน้าจะต้องพบเจออะไรมากมาย หรือปัญหา หากเพียงจับมือคู่นี้ไปด้วยกัน ความสุขก็จะดำรงอยู่กับเราตลอดไปเช่นกัน
.jpg)
.jpg)
