"กานต์ทำห้องเสร็จแล้วหรอ" วุ้นถาม เมื่อเห็นว่ากานต์จ้องคาร่านานเกินไป
"อื้ม อยากให้ช่วยอะไรไม" กานต์พูด เดินไปหาวุ้นที่ห้องครัว วุ้นส่ายหน้าหันกลับไปหันผักเหมือนเดิม
"อ้าวพี่กานต์ เสร็จแล้วหรอ พี่วุ้นไปอาบน้ำเถอะ เดียวที่เหลือผมจัดการเอง" คาร่าพูด เห็นพี่ชายพยักหน้า ก็หันไปบอกอีกวุ้นที่กำลังทำของเตรียมให้เขาอยู่
"คาร่าเป็นอะไรรึเปล่า หน้าเราดูซีดๆ" กานต์พูด เมื่อเห็นว่าร่างบางดูไม่สดชื่นเลยมันต่างจากทุกที เอื้อมมือจะไปแตะ ก็โดนมือบางห้ามเอาไว้
"ไม่นี่ พี่คิดมากไปแล้ว จัดโต๊ะให้ผมทีสิ พี่วุ้นรีบไปอาบน้ำนะ เดียวออกมากินข้าวด้วยกัน" คาร่าพูด มายืนประจำตำแหน่ง ไล่พี่ๆให้ออกจากพื้นที่ วุ้นจึงเดินไปอาบน้ำตามคำชวนของคาร่า ส่วนกานต์มาจัดโต๊ะรอ คาร่าทำกับข้าวเร็ว แปบๆ เสร็จไปที่ละเมนู เมนูสุดท้ายมาถึงวุ้นเดินออกมาพอดี
"โอ้โห น่ากินเหมือนเดิมเลย" วุ้นพูด คาร่าทำกับข้าวเก่ง น่ากินทุกอย่าง วุ้นจึงมานั่งประจำที คาร่าบริการตักข้าว กานต์และวุ้น
"อ้าว แล้วเรา ทำไมไม่ตักข้าว"กานต์ถาม เมื่อจานที่เตรียมไว้ให้ ไม่มีข้าว
"ผมจะอาบน้ำ ให้พวกพี่กินก่อนเลย อ่ะ กินๆ เดียวผมมา" คาร่าพูด หันตรงมาที่ห้องยังไม่ทันได้ก้าวไปไหน สายตากลับวูบไป ร่างที่น่าจะล้มลงพื้นกลับไม่เป็นเพราะหน้าของอีกคนรับไว้
"พี่กานต์..." คาร่าเงยหน้ามามอง เห็นสายตาที่ดูจะโกรธอะไรเขา
"หึ คิดอยู่แล้ว เจ้าตัวแสบ ตัวร้อนขนาดนี้ยังฝืนได้เก่งจริง" กานต์พูด เขาคิดอยู่แล้ว ว่าร่างบางกำลังฝืนตั้งแต่เดินเข้าครัว รอให้ผมกับวุ้นมากินข้าวแล้วตัวเองจะหลบไปนอนพัก
"อะไร ปล่อยผมเลย ผมจะไปอาบน้ำ" คาร่าพูด พยายามแกะมือออก ร่างสูงไม่พูดอะไรแบกขึ้นบ่าเดินเข้าห้องตัวเองไม่สนใจอาการดิ้นของคาร่า
"ให้พี่เช็ดตัวให้ไม คาร่าจะสบายตัว" กานต์ถาม หลังจากวางลงบนเตียงแล้ว แต่คาร่าห่มผ้าหันหลังให้ไม่พูดอะไรด้วย
"คาร่า คาร่า พี่เป็นห่วงนะ" กานต์เรียก เขย่าหัวไหล่บางเบาๆ คาร่าค่อยๆหันมามองหน้า
"พี่ไปกินข้าวเถอะ ไม่ต้องเหลือไว้ให้นะ เดียวดีขึ้น ผมทำกินใหม่ ไปๆ ผมจะนอนพักที่นี้แหละ"คาร่าพูด กลับไปนอนท่าเดิม เขาไม่ยอมหรอก พี่วุ้นมายังไงก็ต้องให้นอนห้องนี้สิ กานต์ไม่รู้จะพูดอะไร ปล่อยไปก่อน รอให้หลับสนิทค่อยว่ากัน
ร่างบางที่ทำทีเป็นหลับจริงในห้อง เอียงหูฟังว่าข้างนอกนั้นกินข้าวกันไปรึยัง ค่อยๆ ลงจากเตียงไปที่ประตู เปิดดูเพียงพอให้เห็นว่า กานต์กับวุ้นกินข้าวที่โต๊ะอาหาร เมื่อว่าสองคนไม่สนใจมาทางนี้ ก็เปิดประตูพอให้ตัวเองออกมาได้ คลานตรงมาทางห้องตัวเองอย่างเงียบๆ โดยใช้หลังโซฟาเป็นที่กำบัง พอถึงหน้าห้องตัวเองมองดูสถานการณ์อีกครั้ง แล้วเอื้อมที่จับประตูค่อยๆดึงลงอย่างเบามือ แต่มันกลับดึงไม่ออก ร่างบางจำได้ว่าไม่ได้ล็อคห้องไว้นี้หว่า ลองอีกหลายครั้งก็ยังไม่ได้ ชักจะไม่ไหว เหมือนจะไม่มีแรงเลย พิษไข้ทำให้มีแรงน้อยลงไปอีก จึงกลับมานั่งผิงหลังโซฟาแทน ร่างที่หอบเหนื่อย หน้าแดงด้วยพิษไข้ หลับตาค่อยๆหายใจ
"ไงเรา เหนื่อยแล้วใช่ไม ไปพี่พากลับไปนอนห้อง " กานต์พูด เขารู้อยู่แล้วร่างบางนี้ต้องมีแผน พอออกจากห้องก็ไปล็อคห้องคาร่า และกลับมากินข้าวกับวุ้น ไม่นานคาร่าก็คลานออกมาจากห้องเขาไปห้องตัวเอง พอเห็นว่านิ่งไปก็เดินมาดู กานต์ช้อนร่างบาง ที่ไม่แม้จะพูดอะไร ซบไหล่ของผู้เป็นพี่ชายเหนื่อยเกินกว่าจะสู้อะไรด้วยแล้ว ถึงห้องกานต์วางร่างบางเหมือนเดิม และมาเช็ดตัวให้คาร่าหลับไปแล้ว คงเพลียมาก
"เป็นไงบ้าง โอ้โห แดงไปทั้งตัวเลย ไม่พาไปหาหมอหรอ" วุ้นพูด ถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่อ่ะ รายนี้ไม่ชอบหมอ พาไปคงโกรธแย่" กานต์พูด มือพลิกผ้าที่หน้าผากคาร่า
"เหมือนกันพี่น้องคู่นี้ งันวุ้นกลับก่อนดีกว่า"วุ้นพูด เธอลุกขึ้นไปเก็บของตัวเองที่วางไว้
"อ้าวไหนว่าจะค้างไง ทำไมถึงกลับละ" กานต์พูด ก็เป็นการตกลงกันแล้วว่าถ้ามาจะมาค้างด้วยกัน
"ก็อยากค้าง แต่วุ้นต้องไปทำงานต่างจังหวัดอ่ะ งานด่วน ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน" วุ้นพูด เดินมาหากานต์ที่เตียง กานต์พยักเชิงรับว่าเข้าใจ
"ไปกี่วัน เผื่อกานต์เสร็จงานจะไปรับ" กานต์พูด จังมือวุ้นมาจุ๊บ
"อาทิตย์นึง วุ้นหวังว่าอาทิตย์คงได้รับคำตอบจากกานต์นะ ถ้ากานต์เข้าใจความรู้สึกคนอื่น กานต์ต้องรีบเครียร์" วุ้นพูด เธอรู้สึกกังวลกับเรื่องนี้ เพราะเธออกหักจริง เธอก็ทำใจได้ ด้วยตั้งแต่กานต์ขอคบ กานต์ไม่ใช่คนที่ยอมหยุดกับใคร เธออกหักจึงไม่แปลก ถ้าถามว่าไม่รักหรอ ตอบว่า รัก แต่จะให้ทำยังไงถ้าเขาไม่รักเรา จะยื้อไปให้ตัวเองเสียใจก็ใช่เรื่อง
"ป่ะ กานต์ไปส่ง"กานต์พูด เขาเองไม่อยากพูดอะไรมาก เขาไม่มีความมั่นใจในเรื่องนี้เลย กานต์กำลังจะลุกขึ้น แต่มืองามห้ามเอาไว้
"ไม่เป็นไร ดูแลคาร่าเถอะ วุ้นกลับเอง ไว้วุ้นโทรหา" วุ้นพูด เธอเดินออกจากห้องไป จนได้ยินเสียงประตูหน้าปิดลง กานต์หันกลับมามองคาร่าที่ยังนอนหอบอยู่
หนึ่งสัปดาห์ที่คาร่าหายป่วย หนึ่งสัปดาห์ที่ผมคิดมันเป็นอะไรที่ทรมานมากที่สุดที่เคยรู้สึกกับใครมา คำตอบของผมคือ คาร่า แล้วยิ่งคาร่าไม่สบายเป็นช่วงเวลาที่เจ้าตัวจะติดผมมาก ทั้งอ้อน ง้อแงมาก ที่ไม่มีทางทำให้เห็นในตอนปกติ มันยิ่งทำให้ผมชอบมากบางครั้งเก็บอาการไม่อยู่แอบ หอมแก้ม จุ๊บ แต่ร่างบางยังไม่มีอาการตอบสนองด้วย และนั้นเป็นเพราะผมไม่บอกเอง แต่ผมคงต้องบอกวุ้นก่อน ถ้าขืนยื้อไว้แบบนี้ เราสามคนจะลำบากกันไปหมดต้องให้จบไปอย่างๆ ผมทำใจยอมรับผิดในสิ่งที่ผมทำได้ แต่กลับยอมให้คาร่าปฏิเสทไม่ได้
“กลับมาแล้ว คาร่า” กานต์เรียกหาร่างบาง ปกติจะอยู่ที่ห้องรับแขก นั่งพิมพ์นิยายเห็นว่าหายป่วยงานก็เข้ามาเลย
“พี่กานต์กลับมาแล้วหรอ ผมทำกับข้าวเสร็จหมดแล้ว” ค่าราพูด มาพร้อมกองหนังสือมาว่างที่โต๊ะรับแขก กานต์นอนบนโซฟา เป็นกิจวัตรของพี่เขาไปเสียแล้ว
“พี่กานต์ น้ำ พี่ทำงานหนักมากเหรอ เห็นช่วงนี้พี่ดูเหนื่อยๆนะ พักบ้างก็ได้” คาร่าพูด นั่งลงข้างล่างเปิดหนังสือเปิดขึ้นดูที่ต้องศึกษาก่อน
“อื้ม พี่เหนื่อยมาก เหนื่อยใจ เหนื่อยกาย แต่วันนี้สบายใจแล้ว” กานต์พูด นอนตะแครงหันมาทางคาร่า
“หื้ม...เฮ้ย หน้าพี่ไปโดนอะไรมาอ่ะ พี่ไปมีเรื่องกับใคร พี่กานต์นะ พี่กานต์” คาร่าพูด หันมาเจอหน้าของกานต์เป็นรอยช้ำ จึงรีบเดียวไปหาอุปกรณ์มาทำแผลให้
“เปล่า แค่โดนตบมาอ่ะ” กานต์พูด มันเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปแล้ว ต่างแค่ครั้งนี้มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เขาจะยอม
“โอ้โห้ แม้พูดว่ามันเป็นเรื่องปกติ แล้วนี้กิ้กคนไหนตบเอาละ อย่าให้พี่วุ้นรู้เฉียวเดียวจะเป็นเรื่องอ่ะ หันมาผมจะทายาให้” คาร่าพูด นั่งลงตามเดิม ประครองใบหน้าหล่อเข้มของพี่ชายตัวแสบ หน้าจะโดนแรงมากถึงได้เป็นรอยเขียวขนาดนี้
“วุ้นรู้แล้ว เพราะรอยนี้ วุ้นเป็นคนทำเองกับมือ” กานต์พูด เขาบอกเรื่องที่ตัดสินใจไว้ และนี้คือบทลงโทษของคนหลายใจที่น่าจะน้อยไปด้วยซ้ำ คาร่ามือค้างอยู่กับที่หันมาเผชิญหน้ากับผมเต็ม วางมืออย่างช้าๆ จ้องหน้าผมเขม้ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น