"อะ"นุชจิราร้องออกมา เธอเห็นว่าสุวรรณจะโดนยิง เธอจึงพุ่งตัวไปช่วยไว้ได้ทัน แต่เธอถูกยิงที่ต้นแขน
"นุช เธอ..."สุวรรณพูด เขาเห็นกับตาว่าเธอถูกยิง
"ไม่ใช่เวลาพูด ลุก ไป ชนะยิงให้ด้วย"นุชจิราตะโกน บาดเจ็บแค่นี้เล็กมาก ปืนเธอเหลือกระสุนน้อยแล้ว ไม่มีทางเลือกมากนัก
"หยุด อยู่ตรงนี้แหละ"หัวหน้าโจรพูด มาดัดทางของนุชจิราและสุวรรณ ทั้งสองถึงค่อยๆทอยหลัง
"นายคิดว่าฆ่าฉันแล้วจะได้อะไร"สุวรรณพูด เขาไม่ทอยหลังอีกแล้ว ถ้ามันมาได้แค่นี้
"ถ้าฉันยอมให้นายยิง นายต้องปล่อยอนาคตภรรยาฉัน ตกลงไหม"สุวรรณพูด เขาหันไปหานุชจิรา ที่หน้าเธอบ่งบอกความไม่สบอารมย์ ที่แขนยังมีเลือดไหลเป็นทาง
"ได้สิ เชิญล่ำลากันได้ เดียวจะไม่ได้เจอกันแล้ว"หัวโจรพูด ยังไงเขาก็ฆ่าสองนี้อยู่แล้ว ไม่มีทางให้มันเลือก
สุวรรณหันมาหาหญิงสาว สายตาเธอดูจะผิดหวังเล็กน้อยกับการยอมแพ้ละมั่ง ผมไม่อยากให้เธอเป็นอะไร ฝ่ายนั้นต้องการให้ผมตายอย่างเดียว สุวรรณดึงนุชจิราเข้ามากอดช้าๆ แต่นุชจิราเห็นอะไรบ้าง
ปัง ปัง ปัง เสียงปืนยังรั่วๆ ร่างๆ นึ่งนอนลงกับพื้น ไม่มีแม้การขัดขืนอะไร
"สุ" "นุช" เป็นต่อและชนะพล ต่างเรียกหาเพื่อนของตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น
"จะเรียกทำไม อยู่ทางนี้ มีอีกไม ลูกยังใช้ไม่หมด"นุชจิราพูด เธอผลักร่างของสุวรรณออกเต็มแรง มันไม่สบอารมย์ที่เขาจะคิดถึงชีวิตตัวเองเพื่อคนอื่น
"ทางนี้ๆครับ ผู้กอง"เป็นต่อเรียกตำรวจเพื่อจัดการส่วนที่เหลือ เดียวเพื่อนตัวดีจะจัดการเอง ดูแล้วแม่นางอารมย์ขึ้นอะไรสักอย่าง ทั้งหมดเดินออกมาด้านนอกโกดัง เพื่อให้ตำรวจเก็บหลักฐานด้านใน
"ยายนุช เป็นยังไงบ้าง"ผู้เป็นลุงถามหลานสาว ที่เดินมาด้วยใบหน้าที่พร้อมจะฆ่าคนได้เป็นร้อย ดุ คงอารมย์ไม่ดีสุดๆเลย
"ก็สบายดีค่ะ เสร็จงานแล้ว นุชขอตัวลาเลยนะค่ะ"นุชจิรากัดฟันพูด เธอกำลังอารมย์ไม่ดี ไม่อยากทำอะไรมากไปกว่านี้
หลักจากเหตุการณ์ต่างๆ ผ่านมารวมเดือน สุวรรณไม่ได้ข่าว ไม่เห็นหน้านุชจิรา ทุกอย่างฝ่ายนั้นให้เป็นฝีมือตำรวจทั้งหมด โดยไม่มีผู้เกี่ยวข้องใดๆ
"ไงคุณชาย ซึมเลยหรอ"เป็นต่อพูด เขาได้ข่าวของนาวาเอกมาแล้ว ได้ข่าวกรองดี
"เออ ก็ไม่เหมือนนายนี้ ที่มีสาวเปลี่ยนไม่ซ้ำหน้า"สุวรรณพูด เขารู้จักเป็นต่อมานาน รายนี้หาแบบจริงด้วยยาก
"ก็นะคนมันน่าตาดี ธรรมดาที่จะมีแบบไม่ซ้ำหน้า"เป็นต่อพูด ก็นะ เขาเป็นผู้ชายหน้าตาดี รวย มีรถขับ หญิงที่ไหนจะไม่มอง
"อ้าว วันนี้นายมีแขกหรอ ใคร"เป็นต่อพูดกำลังเดินไปหาสุวรรณที่นั่งเล่นหน้าบ้าน โดยที่มีรถคันนึ่งขับเขามา ถ้าดูจากรถ ผู้ใหญ่มาบ้าน หันมามองหน้ากันว่าด้วยเรื่องอะไรละ
"สวัสดีครับ คุณสุวรรณ ผมพาคุณลุงยายนุชมาคุยเรื่องขอรถคืน" ชนะพลพูด ท่านนายพลเดินมาตรงหน้าชายหนุ่ม ที่หลานสาวตัวดีบอกมาว่า เขาสืบเรื่องของตัวเองแล้วยังเอารถไปอีก ร้อนถึงเขาต้องมาเอาให้
"สวัสดีครับ ท่าน ไม่เห็นต้องมาเอง โทรบอกใครก็ได้ ผมจะส่งให้ทันที"สุวรรณพูด เขาเองก็ตั้งใจจะคืนเห็นว่าเจ้าของไม่ตาม
"เจ้าของรถยังพักอยู่ครับ พึ่งจะนึกออกว่าลืมรถ ก็เลยให้ผมมาตามให้"ชนะพลพูด เขาถูกเพื่อนตัวดีขู่ เลยต้องมาให้ ส่วนเธอนะหรอ ยังยุ่งกับงานอยู่
"แล้วเจ้าของไม่มาเองละครับ เพื่อนของผมใจจะขาดอยู่แล้ว"เป็นต่อพูด เขายังจ้องใครบ้างคน ที่ทำหน้าตาเหมือนระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนอีกฝ่ายก็ได้แต่ยิ้ม ก็ยังอยากสำนึกอยู่บ้างว่าผิด ที่ทำให้อยากแล้วจากไปเฉยๆ
"ออ หลานสาวผม เขาเจ็บแขนอยู่ เลยมาเองไม่ได้ ป้าเขาบ่นด้วย ผมเลยต้องมาเอง"ก็ว่าง่ายๆ ภรรยาขอมาให้ช่วยอีก
"คือ ผมสามารถไปเยี่ยมได้ไมครับ ผมยังไม่ขอบคุณเธอเลย"สุวรรณพูด ถ้าผู้ใหญ่อนุญาตก็คงมีทางเข้าหาได้ มองเห็นโอกาส
"ได้สิครับ แต่ไม่รู้ว่าจะเจออะไรบ้าง ถ้าไม่ยอมแพ้ไปเสียก่อนนะ "ชนะพลพูด เขาพอจะรู้ว่าฝ่ายนี้รู้สึกยังไงกับเพื่อนตัวเอง แต่ฝ่ายเรานี้สิ ดันไม่รู้ โกรธเขายังไม่รู้ตัว
"แม้นำแนะดีจังครับ คุณชนะพลคงจะรู้จักคุณนุชจิราเป็นอย่างดี"เป็นต่อพูดเขารู้สึกหมั้นไส้
"ออ คู่นี้คบหากันมาตั้งแต่เด็ก จนใครๆคิดว่าคู่รักกันไปแล้ว"ท่านพูด เป็นที่มีแต่คนถามกันทั้งนั้นเรื่องนี้
"ท่านครับ เดียวเรื่องนี้ ผมจะส่งรถไปให้นะครับ ยังไงขอที่อยู่ที่ชัดเจนด้วย"สุวรรณพูด รู้สึกว่าเพื่อนตัวเองจะไปหาเรื่องอีกฝ่ายเดียวจะเสียการแผนใหญ่
หลายวันต่อมา นุชจิราได้รับรถคืนพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ส่งตรงถึงที่สำนักงาน เล่นเอามองกันทั้งสำนักงาน การ์ดกล่าวถึงการขอบคุณที่ช่วยเขาไว้ จากนายสุวรรณ
"หื้ม ป ล.ด้วยความรักและคิดถึงด้วย"
"พวกเราๆ นาวาเอกนุชจิราจะลงจากคานทองแล้ว"ชนะพลพูดเขาพึ่งมาถึงเห็นแม่นางกำลังการ์ดเลยแย่งมาอ่านต่อ แม้ใจความนี้บ่งบอกถึงความต้องการที่ชัดเจน
"หึ นายคิดว่าฉันจะลงคานง่ายๆ หรอ ชนะ"นุชจิราพูด เธอยังไม่เห็นจะมีอะไรบอกให้รู้เลยสักอย่าง
"เออ จริงสิ วันนั้นนายพาใครขึ้นคอนโด ฉันดูแล้วคุ้นๆจัง"นุชจิราพูด มันเหมือนใครสักคนที่รู้จัก
"คิดมาก อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง"ชนะพลพูด เขาเองยังไม่ได้กำหนดสถานะ แค่มีการเกินเลยเกิดขึ้นกับเขาและอีกฝ่าย
"แสดงว่าฉันรู้จักสินะ ก็แล้วแต่อย่าให้ฉันรู้ ฉันจะเอาไปบอกบรรดาหนุ่มน้อยของนาย"นุชจิราพูด ชนะพลอาศัยจังหวะที่นุชจิราไม่ได้ตั้งตัว จี้เอวของเธอ ทั้งคู่ต่างหยอกล้อกันขำลั่นสำนักงาน โดยที่มีคนสองคนมองทางหน้าประตู นายทหารที่พามาก็ไม่รู้จะพูดยังไง เมื่อนายสาวดูจะไม่สนใจเขาเลย
"ขออนุญาตครับ นาวาเอกนุชจิรา"นายทหารตะโกนเสียงดัง จนนุชจิราและชนะพลหันมา สายตานึ่งดูเศร้านิดๆ สายตานึ่งดูจะโกรธกันมาแต่ชาติปางไหน ทั้งค่อยๆปล่อยต่างฝ่ายเป็นอิสระ
"ว่ามาได้"นุชจิราพูด ตีหน้าบึงเข้าว่า
"มีแขกมาขอพบครับ"พลทหารพูด โค้งให้นึ่งครั้งแล้วเดินออกไป
"แขก...?"นุชจิราพูด เธอถึงกับงง เธอไม่ได้นัดนายสุวรรณเข้ามาพบนี้
"ครับ แขก ผมต้องการขออนุญาตคุณนาวาเอกนุชจิรา ขอคุยกับเพื่อนของคุณเป็นการส่วนตัวหน่อย"เป็นต่อพูด เขามีเรื่องต้องเคลียร์กับชนะพลให้รู้เรื่อง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น