.jpg)
"วี นายวี ฉันจะไปแล้ว" ผู้พันตะโกนเรียนเรียก วี พ่อบ้านจำเป็นที่รับมาไม่นาน
กาลครั้งหนึ่งที่ไม่นานมาก ผมกับมาจากกรมทหาร นั่งรถประจำตำแหน่งเหมือนปกติทุกวัน แต่วันนั้นฝนตกหนักมาก มาถึงหน้าบ้านพัก ก็เห็นผู้ชายคนนึ่งนั่งกอดเข่าก้มหน้าตากฝน ผมจึงลงจากรถก็ตรงไปหน้าเพื่อไปดู ย่อตัวลงเพื่อให้เห็นชัดๆ ผู้ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา มุมปากช้ำเป็นสีม่วง แก้มมีรอยนิ้วมือเหมือนถูกตบมา ใบหน้าซีดเผือก สายตาไร้จุดหมาย มองภาพร่วมถือว่าหน้าตาดีทีเดียว
"นายมาจากไหน ทำไมมานั่งตรงนี้" ผู้พันถาม แต่หนุ่มน้อยจ้องหน้าผมไม่วางตา
"ปล่อยผมไว้ ส่วนคุณจะไปไหนก็เรื่องของคุณ" หนุ่มน้อยพูด ก้มหน้าลงเหมือนเดิม
"ไอ้หนุ่มพูดแบบนี้ได้ไง รู้ไหมนี้ใคร ผู้พันพีรทัต ทรงธรรมนะเว้ย เอาไงดีครับ" คนขับรถพูด ผมไม่พูดพร่ำทำเพลง ช้อนร่างนั้นขึ้นมาอุ้ม แค่แรงดิ้นยังจะไม่มีเลย พาเข้าบ้าน พอถึงเตียงก็สลบไปเลย มันแน่อยู่แล้ว ไข้ขึ้นสูงมาก แถมตากฝนอีกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
"เดียวฉันดูแลเอง นายไปพักเถอะ แค่นี้ฉันจัดการได้" ผู้พันพูด ให้คนขับรถไปพัก จากนั้นก็ถอดชุดท่อนตัวเองออก เตรียมเช็ดตัวร่างหนุ่มน้อยที่ยังนอนนิ่ง หน้าแดงตั้งแดงเพราะพิษไข้ จัดการถอดชุดออกหมด
"เสื้อผ้าเราก็ไม่มีไซน์เล็กเสียด้วย ใส่แบบนี้ไปก่อนแล้วกัน" ผมหยิบเสื้อยืดคอวี กางเกงซับในตัวเล็ก ไปหยิบใส่ให้แต่...
"คุณจะทำอะไร" ร่างเล็กถาม มือจับแขนผมพยายามห้าม ผมก็ใส่ให้จนเสร็จรีบร้อย ห่มผ้าให้พร้อม
"นอนไปเถอะ ตื่นคงได้สอบสวนกัน" ผมจับผ้าว่างบนหน้าผากเนียน หนุ่มน้อยหลับตา
หลังจากได้สติดี ก็ถามไถ่เรื่องต่างๆ ว่าเจ้าตัว ชื่อแซ่อะไร ทำไมมาอยู่ที่หน้าบ้าน ชื่อ วี ถูกผู้เป็นพ่อบังคับให้แต่งงานเจ้าตัวไม่ยอมจึงมีปากเสียกันถึงขั้นลงไม้ลงมือ เจ้าตัวทนไม่ไว้ หนี
ออกมาแต่ดันหลงจำทางไปหาเพื่อนไม่ได้ คนขับรถก็ออกความคิดว่า เลี้ยงไว้ช่วยงานที่บ้านพักก็ไม่เสียหายอะไร เพราะเขาก็ไม่มีคนดูแลเรื่องนี้ิอยู่เหมือนกัน เจ้าตัวก็ตามน้ำขออยู่ด้วย ผมเลยตกลงตามไปด้วย ตั้งแต่นั้นวีก็อยู่ในบ้าน ดูแลงานบ้านทุกอย่าง ไม่เคยออกไปไหน นอกจากไปตลาดซื้อกับข้าวมาทำให้ผมกินทุกวัน
"คร้าบบบบบ" วีตะโกนมาแต่ไกล มือถือกล่องข้าวให้ผมไปกินกลางวันในกรม
"ของพี่ละ ไอ้น้อง" คนขับรถถาม ด้วยความสนิทกันแล้ว
"มีอยู่แล้วครับ ลูกพี่" วีตอบ กวนๆ หยอกเล่นกันไป
"วี วันนี้ไม่ต้องทำข้าวเย็นนะ ฉันมีธุระ" ผู้พันบอก วีกลับจ้อง
"แม้ ไอ้นี้ ผู้พัน มีทานอาหารกับผู้บังคับบัญชา " คนขับรถพูด แล้วเดินเอาของไปเก็บที่รถ
"ครับ ผมจะได้ไม่รอ ผู้พันคงมีกุญแจสำรอง งันเดินทางดีๆนะครับ" วีพูด เดินเข้าไปทำงานต่อ ต่างคนก็แยกกันทำหน้าที่
ตกเย็นผมก็รีบไปพบผู้บังคับบัญชา หัวข้อในการทานข้าววันนี้เป็นเรื่องการดูตัวของลูกสาวท่าน ผมกับเธอก็วางตัวกันธรรมดา เห็นว่าสาวเจ้าไม่สนใจใครเลย ผมเองก็ได้รับการไว้ใจ แต่ผมสนใจเรื่องงานมากกว่าถึงผมไม่มีใคร หลังจากนั้นผมก็ไปดื่มต่อนิดหน่อย จนคิดว่าเริ่มจะไม่ไหวจึงกลับบ้าน
"วี ไอ้วี มาช่วยกันหน่อย" พลขับรถร้องเรียกวีให้มาช่วยพยุงผู้พัน ที่เดินเองยังไม่ไว้เลย
"อ้าว ในกินข้าว ไง เมาไม่รู้เรื่องแบบนี้อ่ะ" วีพูด แต่ก็ต้องช่วยกัน พาร่างหนาของผู้พัน ที่คอพับคออ่อนไปนอนที่เตียง
"ที่เหลือผมจัดการเอง ลูกพี่กลับไปนอนเถอะ" วีพูด เดินไปหยิบกระมังน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว
"ไหนว่าไปกินข้าว เมามาซะ แปลกนะ ไม่เคยเห็นจะเป็นแบบนี้เลย " มือบางก็ปดกระดุมไป บ่นไป
"วี นายบ่นอะไร แล้วนี้มาแก้ผ้าฉันทำไม" ผู้พัน ได้สติอยู่นิดหน่อย ก็หันมาถามไอ้คนที่คะหมักคะเหม็นแกะกระดุมเขาอยู่
"อ่า ตื่นพอดี ผู้พัน ลุกขึ้นนั่งถอดเสื้อหนาแอนหนักนี้หน่อยสิ ผมไม่มีแรงขนาดนั้น เร็วๆ จะได้นอนพัก" วีพูดขอความร่วมมือจากผู้พัน แม้ก็ตัวเองตัวใหญ่กว่าเขายังจะมาบ่นอีก เดียวก็ให้นอนแบบนี้เลย ผู้พันขยับลุกขึ้นนั่ง วีเป็นลูกมือช่วยอีกแรง ถอดเสร็จผู้พันก็ล้มตัวลงนอนทันที วีจัดการเช็ดตัวต่อ ค่อยเช็ดเหมือนเวลาที่ผู้พันดูแลเขาเป็นอย่างดี
"ฝันดีนะครับ ผู้พัน" วีพูด กระชับผ้าห่มให้
"อ่ะ...!" วีตกใจ อยู่ดีๆร่างหนาที่นอนอยู่ดึงให้ลงไปนอนใต้ผ้าห่มผื่นเดียวกัน
"ผู้พันจะทำอะไร" วีพูดไป มือก็ค่อยดันอกผู้พันไปด้วย อยู่ๆ ก็กอดซะแน่น
"ขอกอดหน่อย" ผู้พันพูดไม่แม้จะลืมตาขึ้นมามองกลับกระชับกอดมากยิ่งขึ้น
"หาาาาา" วีก็พูดอะไรไม่ออก ก็อีแค่เจ้านายขอกอดมันก็ไม่ได้ยากอะไร เออๆ จะได้จบๆไป
วีจึงหลับตาลงง่วงอยู่แล้วที่ต้องรอผู้พันกลับมา ไหนเจอเมามาอีกเพิ่มงานให้เหนื่อยจนหลับ ด้านร่างหนาที่พอจะมีสติบ้างแล้ว แต่แค่ลองทำดู เขาคิดอยู่แล้วว่ามันต้องมีอะไรต่างออกไปจากเมื่อก่อน ไม่มีวี กับการมีวีเข้ามาอยู่
วีค่อยๆลืมตาขึ้นเหมือนจะได้เวลาต้องตื่น มองได้ไม่เต็มตานัก กำลังเห็นผู้พันเท้าแขนมองเขาอยู่ กระพริบตาถี่ ผู้พันเสยผมเล็กน้อย
"ตื่นแล้วหรอ วี" ผู้พันถาม ยื่นหน้ามาใกล้ วีตกใจเอนตัวหนี แต่แขนผู้พันกอดอยู่
"คะ ครับ ไม่ต้องมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้" วีพูดเอามือปิดปากตัวเองด้วย ก็พึ่งตื่นนอนจะมาพูดใกล้กันแบบนี้ไม่ดี
"ฮ่าาาา นายนี้ตลกจริงไปๆ ฉันหิวแล้ว" ผู้พันพูด ลุกขึ้นเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาพาดบ่า
"คร้าบบบ แกล้งกันแต่เช้า" วีบ่นอิดออด มือพับผ้าห่มไปด้วย
"วี"
"ครับ" วีรับคำเงยหน้าขึ้น รับจุมพิษจากผู้พัน ร่างบางม่านตาขยายกว้างมาก ค้างไปเลย
"รสชาติ ก็ไม่เลวนะ" ผู้พันพูด วีรีบปิดปากตัวเอง ถอยหลังติดขอบเตียง
"แกล้ง หรือ เอาจริงเนียผู้พัน" วีถาม มันแปลกมาตั้งแต่เมื่อวานแหละ
"เอาจริง วันนี้เราต้องคุยกัน ตอนนี้ไปทำอาหารไป หิวแหละ" ผู้พันพูด เดินจะไปเข้าห้องน้ำ วียังนั่งกอดผ้าห่มแน่น
"เอายังไม่ไปอีก หรือ จะให้ฉันกินนายเป็นอาหารว่างก่อน ฉันก็อยากลองนะ" ผู้พันพูด แกล้งเดินกลับมาใหม่
"ครับ ไปแล้วครับ" วีร้องลั่น ทิ้งผ้าห่มวิ่งลงมาทำอาหารเช้าให้ผู้พัน ทำเสร็จรีบจัดโต๊ะ
"ไง วี แม้วันเอ็งก็ทำอะไรน่ากินอีกแล้ว" นายขับรถพูด เดินเข้ามาถึงโต๊ะ
"ลูกพี่ ฝากดูแลหน่อยสิ จะไปทำงานอื่นต่อ ส่วนของลูกพี่ผมเตรียมไว้ในครัวแล้ว" วีพูด เดินออกไปหลังบ้านเพื่อทำงานอย่างที่พูด ไม่อยากเจอหน้าผู้พันด้วย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น