"คุณโกหก มันเป็นไปไม่ได้ คุณจับฉันมาด้วยเหตุผลอะไร ฉันไม่สนใจเงินคุณหรอก ฉันจะฆ่าคุณ" มาธวี พูด มือหันไปบีบคอเดชาวัตที่ไม่มีท่าทางไม่เดือดร้อนอะไร ถูกสาวเจ้าบีบคอแถมปล่อยให้ร่างละอ่อขึ้นมาทับตัว ค่อยจับมือไม่ให้มาธวีบีบลงไปแรงมาก
"ผะ ผม ว่า ทะ ท่า นี้วิวดีจริงๆนะ" เดชาวัตพูดอย่างทุลักทุเล เพราะต้องค่อยห้ามแรงมือของมาธวี ที่เอาจริงเอาจัง
"หรอ เดียวคุณจะได้เห็นวิวดีกว่านี้แน่" มาธวีพูด แล้วลงแรงทั้งหมดไปที่แขน
"ขอโทษครับ นาย เช้านี้หมดเวลามาจัมจี้แล้วครับ นายมีงานด่วนที่ต้องรีบไปดู" ลูกน้องมารายงาน ไม่รู้จะพูดยังไงดูนายจะมีความสุขเหลือเกิน ทั้งที่ผู้หญิงคนนี้บีบคอตัวเอง ยังจะยิ้มได้
"คุณป่ะ เดียวลงไปกินข้าวกัน" เดชาวัตพูด หลังจากจับฝ่ายหญิงลงมานอนใต้ร่างตัวเอง
"เดียวผมไปส่งจะได้รู้ว่าคุณถึงห้อง ผมจะได้ไม่ห่วงนะ ป่ะ อาบน้ำก่อน" เดชาวัตพูด มาธวีเลิกดิ้นแล้ว เธอยอมฟังดีๆ เดชาวัตก็ยอมปล่อยร่างบางให้เดินไปเข้าห้องน้ำเองส่วนตัวเองก็นั่งรอเพื่ออาบต่อจากเธอ
ทั้งเดินสองเดินลงมากินข้าว มาธวีได้รับการดูแลอย่างดีจากเดชาวัต ชายหนุ่มดูมีความสุขมากที่ได้พูดคุยกับหญิงสาว ยิ่งได้เข้าใกล้เธอ ยิ่งอยากรู้ อยากพูดคุยมากกว่านี้ ทานข้าวเช้าเสร็จ เดชาวัตไปส่งเธอที่ป้ายรถเมส์ที่นึง ซึ่งเธอบอกว่าจะไปทำธุรต่อเลยให้มาส่งที่นี้ จะไปนั่งรถไฟฟ้าไปเอง ไม่อยากรบกวน
"เดียว" เดชาวัตรีบจับแขน มาธวี เธอหันมามองหน้าเดชาวัตอย่าง งง ว่าอะไรอีกอ่ะที่นี้
"ผมขอเจอคุณอีกได้ไหม" เดชาวัตเอยขอ การพูดตรงแบบนี้น่าจะง่ายกว่า มาธวียิ้มออกมาอย่างเปิดเผย
"ไม่ค่ะ ขอบคุณนะค่ะที่มาส่ง" มาธวีพูด ก่อนลงจากรถวิ่งไปทางขึ้นรถไฟฟ้า เดชาวัตได้แต่มองตามร่างนั้นจนหายเข้าไปด้านใน
"ไม่เป็นไรหรอกครับนาย ผมให้คนค่อยตามแล้ว"ลูกน้องคนสนิทพูดออกมา เขาเตรียมการไว้พร้อม เขาแน่ใจว่านายชอบเธอคนนี้มาก และเธอก็ไม่เหมือนใครด้วย เดชาวัตนั่งยิ้มสบายใจแบบนี้ อยากเจอเธอคนนี้ได้ทุกเมื่อที่เขาต้องรอเครียร์งานเสร็จ เขาจะได้พบเธออีก
มาธวีกลับมาถึงห้องอย่างหมดแรง ลัดเลอะกลับคอนโดเอง เธอโกหกเดชาวัตเพื่อไม่ให้เขารู้ที่อยู่เธอ เธอไม่ต้องการให้รู้นอกจากคนสนิท เธอรู้สึกสงสัยในตาของเดชาวัต เขาดูมีความสุขมากเวลาอยู่กับเธอ ต่อให้เธอลงไม้ลงมือยังไงก็ไม่ตอบโต้ พูดจาเพราะกับเธอ
"นายเดชาวัตคงสนุกกับผู้หญิงมากกว่าละมั้ง เล่นกับฉัน นายขาดใจตายแน่" มาธวีพูด ก่อนที่เธอจะลงมือทำงานตามเดิม ชีวิตเธอเป็นแบบนี้ เธอมีความสุขดีกับสิ่งที่เธอทำ เรื่องเงินทอง หรือชีวิตความรักไม่เรียกร้องจะไขว้ขว้าหา เพราะเธอมีครอบครัวที่รักเธอแล้ว
วันนี้มาธวีมีนัดทานข้าวกับเพื่อนในตอนเย็น เธอเดินช็อปปิ้ง เดินเล่น กินเที่ยว นานเธอจะมาเจอเพื่อนแบบนี้ อิริยาบททุกอย่างอยู่ในสายของเดชาวัต เขาสืบมาได้ว่าเธอจะออกมาเที่ยวกับเพื่อน เขาจึงตามเธอมาเรื่อยๆ รอจนเธอแยกย้ายกับเพื่อน เธอมาเดินรอรถเมส์เหมือนทุกที รถเบนส์สีดำจอดหน้าป้าย มีผู้ที่เธอคุ้นหน้ามายืนตรงหน้า มาธวีเงยหน้าไปมองชายชุดสูทสีดำที่มีรอยยิ้มละไมปรากฏตรงหน้า ก่อนที่จะอุ้มเธอไปใส่รถคันงาม
"ไม่ต้องตกใจ หรือ แจ้งความ ครับ สามีของเธออยู่ในรถคันนี้ ขออนุญาตไปก่อนนะครับ" ลูกน้องคนสนิทของเดชาวัตกล่าว เพื่อให้เกิดเรื่องวุ่นวาย
"อืม อือ" มาธวีพยายามร้องห้ามพอเธอเข้ามาในรถก็โดนผู้ชายที่เธอไม่ได้เจอนานสามเดือน เดชาวัตจูบเธออย่างโหยหามากมาย ร่างหนาคิดถึงร่างบางเหลือเกิน จากดุดันจนมาเรียกร้องอย่างช้า กว่าจะยอมถอนริมฝีปากออกร่างบางแทบขาดอากาศหายใจ มาธวีมองหน้าเขาอย่างเคืองๆ ใบหน้าหวานยังแดงไม่หาย หอบเหนื่อย เพราะคนตรงหน้าที่กอดเธออยู่แยกอากาศหายใจอย่างเอาแต่ใจมาก
"อ่ะ คุณอย่าขยับ ผมเจ็บ"เดชาวัตพูด แขนข้างซ้ายได้รับบาดเจ็บนิดหน่อยจากการไปเจรจางาน
"เจ็บแขนแล้วยังซ่ามาหาเรื่องชาวบ้าน จะปล่อยได้รึยัง"มาธวีพูด หยุดดิ้น หันมามองแขนนั้น เสื้อคลุมอยู่ พร้อมสายลองแขนก็ยังแรงเยอะ
"คิดถึงจัง ขอผมกอดแบบนี้ถึงบ้านได้ไหม ถึงแล้วผมอยากพูดอะไรด้วยหน่อย" เดชาวัตพูด เขากลับครั้งเขารู้ตัวเองแล้ว เขาไม่ต้องการใครนอกจากมาธวี เธอคือผู้หญิงที่อยากแต่งงาน มีชีวิตที่เป็นคนสำคัญของเธอ
"ทำไมต้องคิดถึง ทำไมถึงต้องอยากกอด แล้วจูบฉันมันหมายความว่าไง ในเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" มาธวี ยิ่งคำถามว่าทุกการกระทำที่มาของเดชาวัตกำลังทำให้เธองง เดชาวัตไม่ตอบ แต่ตอบกลับเสียงหัวเราะในลำคอแทน กระชับอ้อมกอดนั้น เมื่อถึงบ้านเดชาวัตพามาธวีขึ้นไปที่ห้องนอนเขาทันที
"นี้คุณ มันจะมากไปแล้ว คุณเห็นฉันเป็นผู้หญิงขายตัวหรอ เอะอ่ะก็พาขึ้นห้องนอน"มาธวีพูด เมื่อมาถึงในห้องเธอโมโหที่เดชาวัตทำแบบนี้กับเธอทุกครั้งที่เขาพาเธอมาที่บ้าน
"เปล่า ผมไม่คิดจะทำแบบนั้น อยากมาคุยกันเป็นการส่วนตัว มีแค่เราสองคน" เดชาวัตพูด รีบคว้าตัวมาธวีเข้ามากอดแน่นกลัวเธอจะหนี มาธวีขัดขืนจนเริ่มจะเหนื่อยใจแทน
"มาคุยกันดีๆ ด้วยเหตุผล" มาธวีพูด การคุยกันอาจจะเข้าใจอะไรกันมากขึ้น ต่างก็โตพอแล้ว
"คุณจะไม่หนี" เดชาวัตพูด เขาต้องแน่ใจว่ามาธวีจะยอมคุยกันดีๆ มาธวีตอบเพียงส่ายหน้าไปมาที่ไหล่ เดชาวัตจึงปล่อยเธอให้เป็นอิสระ มาธวีเธอขยับตัวห่างนั่งท่าขัดสมาธิต่อหน้าเขา
"ผมละยอมคุณจริงๆ ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำกับผมแบบนี้เลย" เดชาวัตพูด เขายอมรับเต็มปากเหมือนที่พูดออกมาจริงๆ
"คุณคิดว่ามันแตกต่าง จึงน่าเล่นด้วย รู้สึกอยากเอาชนะ" มาธวีพูด เธอคนตรงไปตรงมาจึงว่าออกไปตรงๆ ตามที่คิด
"ตอนแรกคิดแบบนั้น แต่นี้ไม่ใช่ ผมอยากให้คุณเป็นคนรักของผม" มาธวียังไม่มีทีท่าที่นิ่ง เพียงตั้งใจฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพยายามสื่อสารออกมา
"ผมรู้ว่าเราเริ่มต้นไม่ดีนัก ผมดูเป็นผู้ชายที่เลว ซื้อผู้หญิงเพื่อความใคร่ บ้าอำนาจ ไม่สนใจความรู้สึกคนอื่น" มาธวีพยักน่ารับประมาณว่าเธอเห็นด้วยที่พูดมา มันดูยังเป็นอะไรที่ยังไม่พอที่จะให้เธอเชื่อ
เดชาวัตยืนแขนมาจับมือมาธวี "ผมอยากขอโอกาสในการแก้ไขตัวเอง เวลาจะพิสูจน์ว่าผมดีพอที่จะยืนข้างๆคุณได้ไหม" เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ไม่มีสัจจะ เขาจริงใจและบริสุทธิ์ใจกับมาธวี
"ฉันขอปฏิเสธ" มาธวีพูด เธอค่อยปล่อยมือเดชาวัตออกว่างบนที่นอน
"ฟังก่อน ไม่ใช่ฉันไม่เชื่อในสิ่งที่คุณพูด แต่เพราะฉันคิดว่าตัวเองไม่สามารถรักใครได้ ฉันเห็นแก่ตัวที่รักตัวเองมากกว่าใคร" มาธวีพูด เธอคิดแบบนั้นมาตลอด เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถรักใครได้
"การอยู่คนเดียวตอนนี้สำหรับผมมันยากนะรู้ ไม่ว่าจะทำอะไร ผมก็อยากให้คุณอยู่ข้างๆ "
"คุณคือคนทำให้ผม อยากมีภรรยา ตื่นมาแล้วได้นอนกอดแลกไออุ่นกัน กินข้าวด้วยกัน"
"แล้วผมตัดสินใจแล้ว ผมจะหยุดที่คุณเพียงคนเดียว จริงๆ มาธวี" คำพูดอันยืดยาวของเดชาวัต เขาพยายามแสดงความจริงใจกับเธอ เพื่อให้เธอเห็นว่าเขาตั้งใจเพียงใด เดชาวัตขยับเข้ามาใกล้ จนใบหน้าสองจะประจบกัน มือเรียวทำเป็นรูปปืนจ้อที่หน้าผาก เชิงเตือนให้ว่า ถ้าทำ เธอจะเล่นงานเขาแน่ๆ เดชาวัต เปลี่ยนมานอนกอดเอวบาง หัวหนุนตักเธอ มือนั้นมากดจูบเบาๆ
"คุณนี้ฉันพูดจริงนะ อย่ามาอ้อน" มาธวีพูด ท่าทีของเดชาวัตอ่อนลงก็จริง ดูสายตาตอนนี้บอกเขาไม่ยอมว่างมือจากเธอแน่ นิสัยเขามันก็ฟ้องด้วย เขาทำธุรกิจทางการเงินมีสัจจะวาจาแน่นอน
"ผมก็พูดจริง ไม่ได้อ้อน แต่เรียกว่ารั้งเลยแหละ"เดชาวัตเงยหน้าอย่างกวนนิดๆ กลับมากอดเอวบางเหมือนเดิม มาธวีเห็นขำๆ กลับท่าทางที่ดูจะเหมือนเด็กอ้อนเกรียนๆ
"คุณๆ เอาแบบนี้ไหมละ ถึงไม่ได้เป็นแฟนก็เป็นเพื่อนกันได้ มันก็ยังOKกว่ารึเปล่า" มาธวียืนข้อเสนอ สำหรับเธอถือว่าไม่เสียหายกับการมีเพื่อนทำธุรกิจทางเงินสักคน
"คนมันมีอะไรกันแล้ว ยังเป็นเพื่อนกันอีก มันมีด้วยหรอ คุณ"เดชาวัตพูด หาทางเอาตัวรอดไม่เนี่ย มาธวี
"นี้ คุณ ก็คนมันไม่คิดแล้วจะให้มันมาคิดปุบปับเลยใครจะไปรู้สึกได้ ของแบบนี้มันต้องศึกษากันไปสิ"มาธวีพูด เธอรู้ว่าเดชาวัตเดาแผนเธอออก ไม่คิดว่าหัวแข็งปั่นยาก
"แน่ใจนะ ว่าคุณให้โอกาส ศึกษากันไป ห้ามเปลี่ยนใจ ห้ามหนี ห้ามมีคนอื่นมาจีบ ห้ามไปชอบคนอื่น" เดชาวัตพูด ถ้ามันคือโอกาสเขารีบมันไว้ ดีกว่าไม่มีโอกาส มาธวีพยักหน้ารับ อมยิ้มกับความเห็นแก่ตัวเหมือนเด็กชายเดชาวัต
"มะ จะล้างแผลให้หรือจะไปล้างที่โรงพยาบาล แต่เลือดมันออกมานอกผ้าแล้วนะ"มาธวีพูด เธอเห็นแขนนั้นเลือดซึมตอนกอด เธอไม่อยากถามยังไงเราก็พึ่งรู้จักจะมาเรื่องแบบนี้ดูเสือกไปสำหรับเธอ
"คุณอยากทำหรอ แต่แผลนี้มาจากคุณนั้นแหละ ที่ทำให้ผมพลาด"เดชาวัตขยับตัวนั่ง โดยมีมาธวีประคองให้พิงกับหัวเตียง มาธวีเดินออกไปนอกเพื่อขอให้ลูกน้องเดชาวัตเตรียมอุปกรณ์ล้างแผล
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น