"ส่วนคุณเดชาวัต พวกคุณต้องไปให้ปากคำด้วย เจอกันที่โรงพักนะครับ" ทหารหนุ่มหันมากล่าวกับเดชาวัต ที่สายตาไม่น่ายินดีเท่าไร เขากำลังจ้องมังกรแดงอย่างเคืองๆ
"รุ่งโรจน์ นายช่วยเราก่อนดิ"มาธวีขอร้องเพื่อน เธอคิดว่าเดชาวัตต้องโกรธแน่ ถ้าเขารู้ความจริง เรื่องที่เธอเป็นลูกสาวมาเฟีย
"ยายวี เรื่องของนายเดชาวัตนี้ ฉันพอช่วยแกได้ แต่เรื่องพี่ชายและคุณลุงฉันขอบายวะ โชคดีนะ รีบตามมาด้วยละ แกต้องให้ปากคำด้วย" รุ่งโรจน์ พยายามให้เดชาวัตเดินไปจะได้ทำงานต่อ เดชาวัตยังมองมาธวีเพื่อนสาวที่ยังกอดกับพี่ชาย ส่วนยายตัวดีหนีหน้ากอดพี่ชายแน่น
สุดท้ายก็มาทย่อยให้ปากคำ ระหว่างที่มาธวีให้ปากคำ รุ่งโรจน์ถือโอกาสที่มังกรขาวนั่งเฝ้าน้องสาวหน้าห้องปากคำ บอกเล่าประวัติมังกรแดงเพื่อนสาวแบบย่อๆ ให้เข้าใจว่าทำไมมังกรแดงหรือมาธวีไม่เคยบอกใครว่าตัวเองเป็นลูกใคร ชายหนุ่มมีท่าทีอ่อนลง ระหว่างนั้นเหตุการณ์ที่มาธวีรู้แก่ใจดีว่าจะเกิดขึ้น เดินออกมาจากห้องพร้อมพี่ชายเดินก่อนคอมา ต้องชะงัก ผู้เป็นพ่อยืนรออยู่ ทั้งสอง ยืนโค้งทำความเคารพผู้เป็นพ่อ
"ไง มังกรแดง ลูกรู้ใช่ไหม ว่าถ้าเกิดกรณีแบบนี้ ลูกต้องทำยังไง" ผู้เป็นพ่อบอก มองหน้าลูกสาวสุดที่รัก รอยมุมปากกับรอยช้ำตามตัว เดินเข้าไปหาลูก สวมกอดด้วยความคิดถึง
"เคยบอกปะป๋าไปแล้ว ครั้งนี้ก็จะกลับไปอยู่ฮ่องกงตามที่ได้บอกเอาไว้"มาธวีพูด เธอไม่สามารถผิดคำพูดหรือจะเอาแต่ใจได้อีกแล้ว มังกรขาวสวมกอดทับน้องสาวด้วยพ่อกอดด้วย
"แต่ฉันไม่ยอมนะ คุณชาย" เสียงสาวใหญ่รายนึ่งว่า สามพ่อลูกหันไปมองถึงกับอึ้ง
"ม่าม้า"
"คุณนายเฉิน" เธอคือคนใหญ่โตของบ้าน นามคุณนาย เฉิน ผู้นำมาเฟียของฮ่องกง อำนาจวาสนามากมี
"กล้ามากนะ พ่อ ลูก มาเมืองไทยไม่บอก คิดจะมารับมังกรแดงโดยไม่บอกฉันเหรอ" คุณนายเฉิน มั่วแต่ยุ่งกับลูกน้อง จนโดนพ่อลูกตัวดีหลอกแล้วแอบมาหามังกรแดง
"มังกรแดง มาหาม่าม้าสิลูก" คุณนายเฉินสวมกอดลูกสาวนานที ที่เธอจะมาหาลูก มังกรแดงขอมาทำงานที่เมืองไทย ยังไงทางบ้านเราก็มีธุรกิจในไทยอยู่แล้ว จึงให้มังกรแดงเข้ามาดูแลแทน แต่มีข้อแม้ถ้าหากเกิดเรื่องถึงขั้นได้รับบากเจ็บนิดเดียวต้องถูกพาตัวกลับโดยไม่มีเหตุผลใด
"ไหนละ มังกรแดง คนที่ชื่อเดชาวัต"กอดอยู่ดีๆ คุณนายเฉินถามมาดื้อ ๆ มาธวีถึงกับถอนหายใจ
"ผมเองครับ เดชาวัต" เดชาวัต ออกมายืนตรงหน้า มองมาทางมาธวีที่หน้าตานิ่งเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึก
"ม่าม้ารู้ใช่ไหม ว่ามันเป็นยังไง ลูกยอมรับผิด ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา" มาธวีเดาออก มารดาต้องรู้ความเป็นไปของลูกทุกคน แม้ไม่มีถามก็ตาม เขาจึงยอมรับทันทีที่ถามถึงเดชาวัต
"ให้ม่าม้าคุยก่อน แล้วจะมาชำระโทษกับเราทีหลัง ว่าลูกผิดจริงไหม" คุณนายเฉินพูด ก่อนจะเดินไปหารุ่งโรจน์เพื่อถามคดีความกับห้องที่จะใช้คุยกับนายเดชาวัตเป็นการส่วนตัว รุ่งโรจน์จัดหาให้ตามคำขอภายใต้ความเงียบของตระกูลมังกร ที่นั่งกันแบบหน้าไม่รับแขก ไม่นานเกินรอ คุณนายเฉินเดินออกมาพร้อมเดชาวัตที่มีท่าทีถูกคอกันมาก ทำให้ทั้งสามพ่อลูกรู้สึกแปลกใจ
"เอาละ กลับกันได้แล้ว ม่าม้าเหนื่อยอยากพัก" คุณนายเฉินทำท่าทางอ่อนเพลีย
"อ่อ เกือบลืม มังกรแดงลูกต้องอยู่กับเดชาวัต หนึ่งสัปดาห์ ม่าม้าจะทำโทษ สองพ่อลูกตัวดีก่อน แล้วม่าม้าจะให้คนไปรับ" คุณนายเฉินพูด ประโยคทำให้สองพ่อลูกไม่พอใจ แต่พอฟังประโยคถึงกับพูดอะไรไม่ออก งานนี้รู้จุดจบตัวเองดี
"ทำไมคุณถึงไว้ใจผู้ชายคนนี้" ผู้เป็นพ่อสงสัย เขาและครอบครัวพึ่งพบหน้าเขาเหตุไฉน ภรรยาถึงไว้ใจให้ลูกสาวไปอยู่กับคนแปลกหน้า
"มังกรแดงสนิทกับเดชาวัตอยู่ ไปพักบ้านเดชาวัตบ่อย อีกอย่างฉันกับเดชาวัตก็คนทำธุรกิจเดียวกัน"
"และที่สำคัญถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง มังกรแดงคงฆ่าเขาไปแล้ว ไม่ต้องรอให้เรามาพบเขาหรอก " คุณนายเฉินเล่นเอาคนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอลำบากจริงๆ
เสร็จสิ้นการล่ำลาของตระกูลมังกร มาธวีก็นั่งรถกลับบ้านเดชาวัตตามคำสั่งของมารดาโดยมีผู้ดูแลไปด้วยสองคน ระหว่างการนั่งรถกลับไม่มีการพูดจาใดๆ
"คุณคุยกันหน่อยได้ไม" เดชาวัตจับมือมาธวีไว้ระหว่างที่เธอกำลังเดินแยกไปที่ห้องรับแขก เธอพยักหน้า ผายมือไปทางห้องรับแขก
"ผมจัดห้องให้คุณกับลูกน้องแล้ว ผมทำตามคำขอของคุณนายเฉิน" เดชาวัตบอก สีหน้ามาธวียังนิ่ง แต่ก็จ้องเขาหน้าดูสายตาไม่เหมือนกับทุกครั้งที่เราเจอกัน
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ เราคงไม่รบกวนคุณนาน ฉันกำลังคิดว่าจะพาพวกเขาไปอยู่ที่คอนโดน่าจะดีกว่า" มาธวีคิดว่าการให้พวกเขาอยู่ที่ไม่เป็นการไม่ส่วนตัวเท่าไร
"ไม่รบกวน ผมอยากให้คุณอยู่ที่นี้ อยู่กับผม ทานข้าวกับผม ผมขอแค่นี้" เดชาวัตเขาได้แค่นี้ ตั้งแต่เจอหน้าเขาอยากเขาไปกอดให้หายคิดถึง แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าทำให้เขาสับสนไปหมด จึงไม่ได้พูดอะไรกันเลย
"งันผมขอไปพักก่อนพวกคุณตามสบายเลยนะ มีอะไรก็บอกผมได้"เดชาวัตขอตัวออกมาก่อน เหมือนพวกเขาจะมีเรื่องคุยกัน ด้านอีกฝั่งโค้งให้อย่างดี
เดชาวัตขึ้นห้องมาทบทวนการพูดคุยกับคุณนายเฉิน แน่นอนว่าตกใจมากกับคำพูดแรก เธอถามเลยว่าพร้อมรับผิดชอบลูกสาวเธอไหม แน่นอนว่าผมตอบทันทีว่าพร้อมทุกอย่าง เธอเล่าเหตุไหนลูกสาวถึงไม่เคยบอกใครว่าเป็นใครมาจากไหนเพราะอยากมีชีวิตส่วนตัว และปลอดภัยเหตุนี้ด้วยความไม่มีใครรู้จักเธอ ไม่ออกงานสังคมเหมือนพี่ชาย คุณนายเฉินขอเวลาให้ลูกสาวตัดสินใจว่าเธออยากอยู่เมืองไทยไหม
เดชาวัตอาบน้ำให้ผ่อนคลาย เดินมากินน้ำที่ระเบียงก้มลงมาเห็นมาธวีกับลูกน้องวิ่งออกกำลัง เธอหัวเราะดังมาก เหมือนเธอค่อนข้างไว้ใจลูกน้อง วิ่งไป ขำกันไป ลูกน้องคนหนึ่งล้มตัวลงนอน อีกคนวิ่งออกไปจากวง มีแค่มาธวีที่วิ่งไปยิ้มไป โคตรน่ารักเลยว่าที่เมียของผม มาธวีวิ่งได้สักสองรอบเธอก็ล้มตัวลงนอนข้างลูกน้องที่นอนอยู่ เดชาวัตถึงกับยืนมองอย่างจ้องตาไม่ว่าง
"น้ำมาแล้ว พรืออออออออ" อาจิ้งโพนน้ำใส่สองคนที่นอนอยู่กับพื้น ที่เขาเป็นแบบนั้นเพราะเดชาวัตจ้องเพื่อนซี้เขาอย่างกินเลือดกินเนื้อ ก้มลงมาไอ้เพื่อนตัวดีปกป้องนายด้วนการเอาตัวเองบังน้ำที่เขาพ้นออกไป
"อาจิ้ง นายเป็นอะไร ไหนๆ สำลักน้ำเหรอ" อากิ่งหันไปหาเพื่อนรีบเข้าไปดูว่าเกิดอะไรกับเขา เกือบโดนเจ้านายแล้ว
"เออๆ ไม่ได้เป็นอะไร เดินมา กินน้ำไปด้วยมันเลยสำลัก" อาจิ้งแก้ตัวไปทั้งที่บนหัวเขายังมองไม่ว่างตา
"แม้ นายสองคนนี้ยังรักกันดีไม่เปลี่ยน เห็นแบบนี้ค่อนใจชื่นหน่อย"มาธวีพูด เธอดูออกสองคนนี้คิดยังไง อากิ่งทำปากเหมือนจุ๊ๆ สามคนนั่งพักกินน้ำกัน คุยกัน พอ เริ่มอยากอาบน้ำกันก็แยกย้ายกัน มาธวีมานอนห้องเดชาวัต ซึ่งเขาไปนอนห้องอื่น ทุกอย่างเธอก็ทำเหมือนที่เคยทำ มายืนเช็ดหัวที่ระเบียง มองไปข้างล่าง รอยยิ้มมุมปากก็พอเดาออกแล้ว ทำไมลูกน้องเธอถึงสำลักน้ำ ตำแหน่งห้องเดชาวัตตรงกับที่เธอนั่งเล่นกับลูกน้อง
"ทำไม ไม่รีบเช็ดหัวให้แห้ง"เดชาวัตทำเสียงดุ สวมกอดด้านหลังมาธวีหลวมๆ
"ไหนบอกจัดห้องให้ใหม่ ห้องนี้ใหม่มากเลยนะคะ มากอดนี้ไม่กลัวเสียชีวิตก่อนวัยอันควรเหรอคะ" มาธวีพูดหันมาเผชิญหน้าตรงๆ
"ดุจริงนะ เมื่อกี้หัวเราะ ยิ้มหวาน กับพวกเขา ที่ผมมาทำขู่ใส่"
"ก็อย่างว่าผมมันไม่หนุ่มแล้ว จะไปเหมือนสองคนนั้นได้ยัง"เดชาวัตเอยน้อยใจ เขาไม่ดีกว่าสองคนนั้นตรงไหน
"ไม่ใช่เพราะคุณหรอ ฉันเกือบโดนน้ำ ลูกน้องพ้นน้ำ" มาธวีลงมานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มองหน้าอีกฝ่ายแก้มป่องงอนเขาเฉยเลย
"ผมก็แค่มอง เขาตกใจเอง อีกอย่างผมจัดห้องผมให้คุณนอน เพราะที่มีทุกอย่างให้คุณได้ใช้สอย" เดชาวัตกอดออกมองมาธวีกำลังนั่งเช็ดผม ยิ่งเขายิ่งไม่น่าเชื่อผู้หญิงที่ดูธรรมดาในสายตาเขากับมีชาติตระกูลที่ดี ครอบครัวที่พร้อมแต่กลับอยากใช้ชีวิตมนุษย์เงินเดือน
"คุณจะกลับฮ่องกงไหม"เดชาวัตถาม มาธวีเงยหน้ามามอง
"มีเวลาคิดตั้งหลายวัน"
"ม่าม้าถามอะไรคุณบ้างอ่ะ" มาธวีถาม สิ่งที่เธอไม่รู้คือเรื่องนี้ ถ้าเขาบอกตามตรงเธออาจเดาออกว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังเจ็ดวันนี้
"ท่านถามว่า ผมพร้อมรับผิดชอบคุณไหม ซึ่งคำตอบคุณรู้อยู่แล้ว" เดชาวัตบอก เขาเป็นฝ่ายบอกรักเธอก่อน ขอแต่งงาน เขาเชื่อว่าเธอรับรู้ทุกอย่างที่เขาแสดงออกมา มาธวีพยักหน้ารับ
"ถึงไม่อยากกลับ ก็ต้องกลับ เพราะฉันทำผิดกฏ"มาธวีพูดลอยๆออกมา
"แล้วคุณอยากกลับไหมละ"เดชาวัตถาม มองหน้ามาธวีที่ยังนั่งเช็ดผม
"ไม่อยาก อยู่ที่นี้มีชีวิตที่อยากเป็น ถ้ากลับไปก็ไม่ต่างจากกรงขังดีๆนี้ แม้จะมีเงินทองมากมายก็ตาม"มาธวีพูด เธอถูกเลี้ยงเหมือนนกในกรงทอง สะดวกสบายแต่ขาดความรู้สึกนึกคิด
"งันก็แต่งงานกับผมซิ คุณจะได้อยู่ที่นี้ ใช้ชีวิตอย่างที่คุณเคยเป็น"
"แค่มีผมเพิ่มขึ้นมา ผมจะอยู่ข้างๆคุณ"เดชาวัตเสนอ เพราะเธอคือส่วนที่เติมมาให้เต็มกับชีวิตเขา อย่างที่ผมและเธอไม่ต้องเปลี่ยนเขามาหากันเลย
"คุณก็แจ้งความจำนงกับม่าม้าซิ ว่าคุณจะมาขอฉัน แล้วรอดูคำตอบกัน" มาธวีเสนอเช่นกัน เธอพูดยิ้มๆ
จุ็บ!!!!!
"หลับฝันดีนะคุณ ไปแหละ" เดชาวัตเดินอารมย์ดีออกจากห้องไปนอนห้องที่ใช้รับแขก พรุ่งนี้มีนัดสำคัญ มาธวีได้แต่ส่ายหัว รู้สึกว่าที่สามีเธอจะเด็กจริงๆ เขารู้คำตอบแล้ว
ในคืนนั้นหลังจากบอกเดชาวัตให้ไปขอ เธอก็ส่งข้อความหามารดาว่าเธอตกลงที่จะแต่งงานกับเดชาวัต ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เธอสูญเสียไปให้เขา เดชาวัตคือผู้ชายคนแรกที่ยอมรับและเชื่อใจเธอ ตั้งแต่รู้จักกันมาถึงเขาจะง้อแงไปบ้าง แต่เพราะอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ ดูเหมือนเขาจะขัดใจเธอไปซะทุกอย่าง เธอรู้สึกสนุกนะ ที่มีคนค่อยขัดไม่ใช่ตามไปซะทุกอย่าง
หลังจากนั้นทุกอย่างเป็นไปตามการว่างแผนของมาธวี แม้บิดากับพี่ชายจะเศร้ามาก มาธวีก็บอกเหตุผลที่เธอตัดสินใจแต่งงานกับเดชาวัต จนบิดา พี่ชาย ยอมรับในการตัดสินใจของเธอ โดยมีแม่ค่อยเป็นทัพหลังให้อย่างดี
งานแต่งถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่าย ตามคำขอมาธวี มีเพียงคนสนิทในงานเท่านั้น การกล่าวคำสัญญาและมอบริมฝีปากที่สื่อถึงความพร้อมที่จะทำให้คนตรงหน้ามีความสุขจะดูแลจนชีวิตสิ้นสุดลง
การนอนกอดกัน กินข้าวพร้อมกัน กลับมาเจอหน้ากัน มันอบอุ่น มั่นคง การใช้ชีวิตในทุกๆวัน มีความหมายต่อความรัก ที่แม้เริ่มต้นไม่สวย แต่ก็จบลงด้วยความรักที่อบอุ่น บ้างเวลาเร้าร้อนเผาให้ละลายไปกับความสุขที่ต่างมอบให้กันและกัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น