นุชจิราหลังจากเดินกลับเข้าในห้อง เธอนอนลงกับเตียง ที่เธอไปยืนมองด้านหน้าห้องนอนของสุวรรณ เธอกำลังที่ตัดสินใจที่จะออกจากที่นี้ จึงมองไปรอบๆ ของบ้านและมาหยุดลงตรงห้องนอนของสุวรรณ ที่นี้ไม่มีข้อมูลอะไรอีกแล้ว เมื่อสบตากับสุวรรณเธอจึงทำเพียงแค่โค้งให้ ไม่มีคำบรรยายต้องพูด เพราะถ้าเรื่องที่เกิดไม่เกี่ยวข้องกับนายสุวรรณงานนี้เธอคงต้องออกไปหาข้อมูลข้างนอก ยิ่งเธอสาวไส้ของผู้ที่อยู่เบื้องหลังออกมาได้ นายสุวรรณเองก็จะพ้นกล่าวหา ตัวเธอเองก็จะได้พักสักที
ถ้าตัดประเด็นตัวนายสุวรรณกับธุรกิจที่ทำ อีกประเด็นคือการขัดแข้งขัดขากันในวงการธุรกิจ เธอจึงจำเป็นต้องออกจากที่นี้เพื่อลงพื้นที่เอง เธอรู้มาว่าอีกไม่กี่วันนายสุวรรณจะส่งสิ้นค้าออก ต้องมีการลงมือเป็นแน่นอน เธอต้องรีบลงมือ เพราะเธอถือว่าลงมือก่อนได้เปรียบเสมอ
เช้าวันต่อมานุชจิรารีบบอกกล่าวแก่ผู้ใหญ่อย่างป้าเอม สาวใหญ่เองก็ตกใจที่นุชจิราตัดสินใจลาออก เธอให้เหตุผลว่าญาติที่บ้านต้องการให้เธอไปช่วยงานที่บ้าน ป้าเอมรู้สึกเสียได้ ด้วยหญิงสาวเป็นคนขยัน ตั้งใจทำทุกอย่างเต็มที หนักเบาเอาสู้ทุกอย่าง ถึงตอนเย็นป้าเอมรายงานให้สุวรรณฟัง ชายหนุ่มตกใจมาก ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ หรือเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นเป็นการบอกกล่าวให้รู้ว่าเธอจะจากเขาไปแล้ว สุวรรณจึงเดินขึ้นห้องหลังจากบอกว่าจะตัดสินใจอีกที เขาจะมีวิธีเหนียวรั้งอะไรได้บ้าง สุวรรณออกมายืนที่ระเบียงเหมือนเมื่อคืน เธอนั่งเล่นกับสุนัขที่เขาเลี้ยงไว้เพื่อช่วยดูแลความปลอดภัยกับเป็นเพื่อนเล่นในยามเหงาๆ เขาอยากคุยกับเธอ บ้างทีอาจต่อรองกับเธอเพื่อให้เธออยู่กับเขานานยิ่งขึ้น สุวรรณให้คนไปเรียกนุชจิราเข้ามาคุยที่ห้องรับแขก นุชจิรามาพร้อมกับน้ำให้เจ้านายหนุ่ม เธอกล้าที่จะเผชิญหน้าตรง เธอคาดการอยู่แล้ว ว่านะวันหนึ่งต้องมีแบบนี้
"นุช เธอทำงานกับฉันมานานแค่ไหนแล้ว" สุวรรณเปิดประเด็นก่อน ด้วยยังไม่รู้จะสรรหาคำพูดแบบไหนมาใช้
"ทำมา 6 เดือน แล้วค่ะ อย่ากังวลไปเลยค่ะ นุชแค่กลับไปอยู่ที่บ้าน ตามคำขอร้องของที่บ้านเท่านั้นเอง" นุชพูด เธอพอเดาออกว่านายสุวรรณต้องรั้งเธอไว้ คงเป็นป้าเอมขอเอาไว้
"แสดงว่าเธอตัดสินใจแน่แล้วสินะ"
"เธอคิดว่ากลับไปจะไปทำอะไรบ้านนอก อยู่นี้ ฉันมีให้เธอได้ทุกอย่าง เพียงเธอบอก"
"หรือ เธอต้องการเงินเดือนมากกว่านี้อีก ฉันก็จะขึ้นให้" สุวรรณยืนข้อเสนอสุดตัว ที่เขาจะทุ่มให้กับหญิงสาวในฐานะสมาชิกของคนในบ้าน
"ที่นุชต้องการคือ ความสบายใจของพ่อแม่ค่ะ"
"พรุ่งนี้นุชจะออกจากที่นี้สายหน่อยนะค่ะ จะช่วยงานป้าเอมก่อนแล้วค่อยออกไป"
"ขอบคุณมากๆ นะค่ะ ที่ดูแล นุชเป็นอย่างดี นุชจะไม่ลืมบุญคุณเลยค่ะ" นุชจิราพูดลาแล้วถอยหลังเดินออกจากห้องรับแขก
นุชจิราต้องรีบตัดบท เธอรู้ว่านิสัยสุวรรณมาบ้าง เขาค่อนข้างใจดี มีน้ำใจ ขนาดด้านป้าเอมรายนั้นชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูดกับเธอ แล้วนี้เจ้านายหนุ่มออกแนวทุ่มสุดตัว เธอต้องรีบออกไปจัดการก่อนที่ปัญหาจะเกิดอีก เพราะไม่นั้นอาจหมายถึงชีวิตของนายสุวรรณเองก็ได้
เวลาเช้ามาถึงนายสุวรรณไม่เห็นแม้ร่างระหงส์ของนุชจิรามาวนที่โต๊ะอาหาร เสียงก็ไม่ได้ยิน ถามป้าเอมบอกว่าทำงานอยู่หลังบ้าน แม้จะออกไปทำงานที่ปกติจะมายืนส่งเขาออกจากบ้าน ก็ไม่มาให้สาวใช้อีกคนมาแทน มันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลยก่อนจะไปทำงาน
นุชจิราเคลียร์งานทุกอย่างภายในบ้านก่อนออกเพราะเธอต้องการดูว่าตัวเองไม่ได้ทิ้งหลักฐานอะไรไว้ ก็ลงมาล่ำลาบรรดาเพื่อนสาวใช้ด้วยกัน พวกเขาดีกับเธอตลอดมา แม้ป้าเอมแก่จะดุไปบ้าง แต่แก่ก็เล่นมุขนี้เลยนะ ร้องไห้ซะงัน
"โธ่ ป้า หนูกลับบ้านนะ ยังไม่เสียชีวิต"นุชจิราพูด ประชดบนขำๆ
"ยายเด็กนี้พูดเป็นราง เออ ไปดีมาดี เวลามากรุงเทพก็มาเยี่ยมกันบ้างนะ"ป้าเอมพูด ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
นุชจิราเดินทางออกจากบ้านสุวรรณทันที เธอมีนัดต่อที่ต้องรีบไปเจอ นุชจิราร่างแผนที่จะไปดูที่เก็บของและส่งสิ้นค้าของสุวรรณเพื่อเตรียมการจับกุมกลุ่มคนที่ไม่หวังดีต่อสุวรรณ เธอกำลังยืนรอรถที่หน้าหมู่บ้าน
ด้านชายหนุ่มอย่างสุวรรณที่รีบขับรถกลับมาบ้านเพื่อตั้งใจจะไปส่งนุชจิรา เมื่อเห็นร่างระหงส์ของนุชจิรากำลังยืนรออยู่ จึงรีบไปกลับรถ แต่ดูเหมือนจะไม่ทัน นุชจิราขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว สุวรรณจึงขับตามไป แท็กซี่คันนั้นขับเข้าไปในปั้ม สุวรรณจึงตามเข้าไปก็เห็นนุชจิราลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปด้านใน สุวรรณรีบหาที่จอดรถเพื่อเดินตามไปหานุชจิรา แต่กลับไม่พบเลย เขาเดินวนไปมาก็ไม่พบ ขณะนั้นเองนุชจิราขับรถของเธอออกจากปั้ม เพื่อตรงไปยังที่นัดเพื่อนเอาแล้วเริ่มงานทันที
สุวรรณกลับมาที่ทำงานเหมือนคนไร้วิญญาณ เขาตั้งใจขับรถกลับบ้านเพื่อบอกบางเรื่องให้นุชจิรารู้ เพื่อเธอจะยอมใจอ่อนอยู่กับเขาไปอีกนาน เขายอมรับแล้วว่าเขาหลงรักนุชจิรา เขาอยากบอกเธอเรื่องนี้ แต่มันก็ช้าไปแล้วเพราะคงไม่กลับมาหาเขาอีก
"ไง ได้ยินมาว่าสาวใช้เจ้าเสน่ห์ลาออก แบบไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย"เป็นต่อพูด ป้าเอมที่รักโทรมาบอก เลยต้องมาดูก็เป็นไปอย่างที่คิดไร้วิญญาณในการทำงาน
"จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ทำให้นายสุวรรณหูตกได้ขนาดนี้บ้างน่า"เป็นต่อลากเสียงประชดชันเพื่อนที่ยังนั่งนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาว
"ฉัน คนไม่ใช่หมา นอกจากแม่ ก็มีคนนี้แหละ ขอร้องแหละ ขอฉันใช้เวลาทำใจแปบนะ" สุวรรณพูด เขาขอเวลาแค่ลืมให้ได้ซึ่งบอกเลยว่ายากที่จะลืมเธอ นุช
หลังจากเหตุการณ์ส่งสิ้นค้าของนายสุวรรณ นุชจิรามาทบทวนเรื่องต่างเพื่อวางเกมใหม่ครั้งนี้ต้องรวบทีเดียว เธอแค่รอคำให้การของคนร้ายที่เธอจับได้ในคลังสิ้นค้าเมื่อกลางสัปดาห์ที่ผ่านมา ว่าพวกมันจะสัดทอดถึงตัวใหญ่ที่เธอเพ่งเล็งไว้บ้าง
"นุช ทำไมต้องนัดมาสนามปืนจะคุยกันรู้เรื่องไมเนีย" ชนะพลพูด ผมเป็นทนายความอิสระ หลายวันมานี้นุชจิราขอความช่วยเหลือเพื่อสืบเรื่องที่ต้องการจะรู้ วันนี้นัดมาที่สนามยิงปืนที่ประจำของพวกเรา
"ไปคุยสนามด้านใน ไปๆ"นุชจิราพูด เธอมารอก่อนแล้ว เดินนำไปทางสนามด้านในที่ไม่ค่อยมีคนใช้ซ่อมยิงกัน
"นั่งๆ จะร่ายให้ฟังทีเดียวงานนี้ รับประกันเธอต้องได้เลื่อนขั้นแน่ ยายนุช"ชนะพลพูด เมื่อเดินมาด้านใน นั่งลงก็เปิดข้อมูลที่ตัวเองได้มารายงานนุชจิรา สองคนสนทนากันอย่างถูกปาก
"แบบนี้ก็ไม่ยากแล้วสินะ เพราะหมากที่เราจะล้มมันเด่นชัด"ชนะพลพูด นุชจิราเก่งเรื่องวางเกม งานนี้เธอลงมือเองตามตัวหลักมาช่วยงานอย่างสบาย แต่เธอดูเงียบๆไป เธอหันมาเตรียมพร้อมที่จะซ่อมยิง
"อื้ม มีร่างบ้างอย่างบอกว่า มันจะเล่นงานคนด้วย แบบนี้นายสุวรรณก็น่าเป็นห่วงนะ"นุชจิราพูด เมื่อรู้ตัวใครคือคนที่ใส่ร้ายนายสุวรรณ คนนี้เป็นพวกเล่นไม่ซื่อเพราะถ้าเขาพลาดคงหันไปเล่นงานคนแทน
"ไม่มีสมาธิยังจะยิงให้เปลืองลูกกระสุน ไปกินข้าว งานนี้เธอต้องเลี้ยงฉัน" ชนพลพูด ช่วยเพื่อนเก็บของ แล้วเดินจูงมือกันออกมา ด้านนอกมีร้านอาหารที่มากินบ่อย
"นุช เธอใช่ไหม" เสียงเรียกของชายหนุ่มทำให้ทั้งสองต้องหันกลับมามองพร้อมกัน
พอเห็นเท่านั้นแหละทั้งสองต่างแยกย้ายกันวิ่งเพราะคนที่เรียกคือ นายสุวรรณกับนายเป็นต่อ นุชจิรามาที่นี้บ่อยจึงรู้มุมของตึกเป็นอย่างดี เธอจึงหาที่หลบได้ง่าย รอให้สุวรรณวิ่งผ่านและตะโกนเรียกชื่อของเธอค่อยๆเบาลงไป นั้นแสดงว่าเขาอยู่ห่างจากเธอมาก นุชจิราจึงออกมามองซ้ายขวา แล้วรีบวิ่งไปที่จอดรถของเธอ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น