"ชนะ นายไปทำเขาแรงหรอ"นุชจิราพูด ก็ตอนตานายเป็นต่อพูดมองมาที่ชนะพลโดยตรงและคิดว่าใช่กับเรื่องที่ตัวเองคิดไว้
"เปล่า แค่ปวดเอวไปหลายวัน"ชนะพลพูด เขาไม่ได้ตั้งใจทำแรงในคืนนั้นสักหน่อย นุชจิราถึงกับอมยิ้ม ในความแซบของเพื่อนตัวเอง
"ค่ะ เชิญตามสบายเลย"นุชจิราพูด พลักชนะพลไปให้นายเป็นต่อ ที่ออกอาการโกรธมาก จัดงานให้เลย หลักจากที่สองคนนั้นพากันออกไปแล้ว เหลือแค่สอง ที่เป็นเป้าสายตา
"เออ เชิญ คุณสุวรรณด้านนอกจะดีกว่าค่ะ"นุชจิราพูด เธอไม่ต้องการให้คนในที่ทำงานรู้อะไรมากกว่านี้ จึงเดินนำออกไปข้างนอก
"คงจะเข้าใจนะค่ะ ที่เชิญออก ถ้าคุณรู้ข้อมูลฉัน" นุชจิราพูด เมื่อเดินออกมาเลยที่ทำงานมากสักนิด
"ครับ ผมเข้าใจ มันเป็นเพียงหน้าที่นึ่ง ที่ดูเสี่ยงไปนะครับ สำหรับผู้หญิงตัวเล็กทำงานเยอะ"สุวรรณพูด มาเดินแบบนี้ก็ถือว่าโอกาสที่ดีของเขาเลย
"ชินแล้ว ค่ะ ไม่ทำงานก็อยู่นิ่งๆไม่ได้ เลยต้องหางานเสริม ยังไงก็กรุณาเก็บเป็นความลับให้หน่อยนะค่ะ"นุชจิราพูด เธอเป็นประเภทต้องมีงานทำทั้งวัน หัวสมองต้องได้ใช้
"เออ แผลเป็นยังไงบ้างครับ หายดีรึยัง ผมเป็นห่วงคุณเรื่องนี้มาก ผมไม่ได้อยากให้คุณต้องเจ็บตัวเลย"สุวรรณพูด เขาไม่ต้องการให้คนที่รักเป็นอะไร แต่ดูเหมือนเพียงความเป็นห่วงเป็นใยจะไร้ซึ่งการตอบสนอง มีเพียงการรอยยิ้มสบายๆ ให้เห็นเท่านั้น
"ไม่เป็นแล้วค่ะ นึกว่าคุณจะโกรธฉันที่หลอกคุณซะอีก ถามจริงคุณไม่คิดอะไรเลยหรอ ไม่โกรธ ไม่เกลียดหรอค่ะ"นุชจิราถาม เธอหยุดแล้วหันมาเผชิญหน้ากับนายสุวรรณตรง มันทำเธอสงสัยในการมาของเขา ต้องการอะไรกันแน่
"ผมเกลียดคุณ"
"เพราะผมจะได้คุณกลับมาอยู่ข้างกายผมเหมือนเดิม"สุวรรณพูด จะสื่อตรงๆ เขาก็ไม่กล้า ลองพูดอ้อมๆ ดูหญิงสาวจะไม่เข้าใจเขา
"สุวรรณ หมายถึง เกลียดอะไรจะได้แบบนั้นครับ นาวาเอกนุชจิรา"เป็นต่อมาจากด้านหลัง ที่ตามมาด้วยชนะพล
"เรียก นุช เหมือนที่คุณเคยเรียกก็ได้ค่ะ"นุชจิราพูด ดูว่าการพูดชื่อเต็มมันจะลำบากไป อ๋อ ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว
"นุชจิรา ยอมๆ เขาไป เธอจะมานั่งรออะไร แต่งงานกับคุณสุวรรณดีจะตาย"ชนะพลพูด งานนี้เขาได้ค่าจ้างพิเศษจากหนุ่มที่ตัวเท่าๆกัน ผลออกมายายนุชก็ไม่ได้เสียหายอะไรด้วย
"เขาจ้างนายมาเท่าไร ถึงได้ออกหน้าออกตาขนาดนี้ ให้ฉันเล่นตัวบ้างสิย่ะ"นุชจิราหันไปเอ็ดเพื่อน แล้วจับเน็คไทให้ใหม่ สายตาร้อนๆ ของใครบางคนมองชักจะหงุดหงิด
"ไม่เยอะ ทุ่มทั้งตัว"ชนะพลพูด ถ้าคนอื่นฟังคิดว่าพ่อบุญทุ่ม แต่นุชจิราคิดอีกแบบ ถ้าเป็นคำว่า ทั้งตัว คือ ชนะพลจะได้กินคนนั้นทั้งตัว สายตาบ่งบอกว่าอยากได้มากเสียด้วย
"คุณสุวรรณ คิดแบบนี้นานรึยังค่ะ"นุชจิราหันถามตรงๆ จะว่ายังไงดีละ คือ พึ่งจะรู้สึกตัว
"ถามตรงจัง บอกตรงๆผมเอง ตั้งใจจะบอกคุณในวันที่ผมรู้เรื่องว่าคุณจะออกจากบ้าน แต่ถ้าเรื่องความรู้สึกผมไม่แน่ใจ มันเริ่มที่ผมชินที่จะได้เห็นคุณเดินอยู่บ้านผมตลอดเวลา"สุวรรณพูด ตรงจนตั้งหลักไม่ทัน ทั้งที่เตรียมใจจะมาพูดเรื่องนี้ แต่เมื่อเธอให้โอกาสได้พูด อยากบอกเท่าเธอที่อยากฟัง
"งันผมสองคนไม่ขัดจังหวะสวีตดีกว่า ดูเหมือนโลกใบนี้จะมีแค่สองคนนะครับ"เป็นต่อพูด ก็มองแล้วมันรู้สึกแบบนั้นเลย
"ไม่ต้องหรอกค่ะ คือ นุชขอเวลาในการทบทวนความรู้สึกระหว่างเราสักหน่อย ถ้านุชพร้อม นุชจะบอกเอง แบบนี้พอจะได้ไหมคะ ถ้าจะให้ตอบเลย เกรงว่าจะผิดหวังได้"นุชจิราพูด เธออยาก
ลองเปิดโอกาสให้ตัวเองบ้าง สุวรรณคือคนที่เธอสังเกตมานานที่สุด และถ้าในตอนท้ายเธอจะเลือกเขา เธออยากรู้ว่าตัวเองมีใจให้เขาแค่ไหน
"ครับ มันยังดีที่ผมมีโอกาสบ้าง ผมจะรอนะครับ คุณนุชจิรา ที่ให้โอกาสผู้ชายอย่างผม"สุวรรณพูด เขาดีใจมากที่ได้รับโอกาสจากนุชจิรา จนเผลอจับมือเรียวไปแบบไม่ได้ตั้งใจ นุชจิราเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะเขาคงชอบเธอมากจนแสดงออกมาแบบนั้น
หลังจากนั้นก็ติดต่อกันบ่อยขึ้น เจอกันบ่อยขึ้น มันเป็นเหมือนการศึกษากันไปก่อน ด้วยเหตุที่นุชจิรานั้นยังมีงานล้นมือไปหมด กลับมาเจอแต่ละที สุวรรณก็รู้สึกสงสาร เขาเองมีเงินทองมากมายที่จะเลี้ยงนุชจิราได้ นุชจิราไม่ใช้คนที่จะง้อมือเท้าที่จะรอแต่สุวรรณจะมาเลี้ยงเธอฝ่ายเดียว เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น แต่ทั้งสองก็ไม่เคยทะเลาะกันเลย ต่างให้กำลังใจ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานของแต่ละคน
หญิงสาวเดินเล่นบนชายหาด เธอพึ่งจะได้พักจริงจังก็รอบนี้ หลายสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอหน้าชายหนุ่ม แต่เสียงที่ได้ยินบ่อย เธอกำลังเดินคิดว่าตั้งแต่ที่ผ่านมานี้ระหว่างเธอกับนายสุวรรณเข้ากันได้มากน้อยขนาดไหน มีตรงไหนต่างออกไปจากที่รู้มา คิดแล้วคิดอีกนายสุวรรณก็ยังเป็นนายสุวรรณ เขาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง นุชจิรานั่งลงกอดเข่าดูพระอาทิตย์กำลังขึ้นจากขอบทะเล มองไปข้างหน้า หลบตาลงรับสายลมเบาๆ สักพักร่างกายสัมผัสถึงมีคนเอาเสื้อมาคลุมที่ไหล่ เธอเงยหน้าขึ้นมา พบนายสุวรรณนั่งอยู่ข้างๆเธอ เธอยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆ
"เห็นหน้าผมแล้วมันตลกขนาดนั้นเลยหรอครับ"สุวรรณพูด เขาทราบว่าเธอจะได้พักผ่อนเลยอยากมาหาแต่เช้า แต่หญิงสาวกลับหัวเราะเมื่อพบหน้ากัน
"ก็มันตลกนี้ค่ะ ที่ฉันกำลังนึกถึงคุณอยู่ ว่าเราไม่ได้พบกันนาน แล้วอยู่ดีๆ คุณก็มาให้เห็นหน้า"นุชจิราพูด เธอกระชับเสื้อสูท กลิ่นนี้ยังเป็นกลิ่นเดียวที่เมื่อก่อนตอนได้ทำงานในบ้านของสุวรรณ เวลามาส่งเข้าหน้าบ้าน
"ดีใจนะ ที่คุณนึกถึงผม แต่เมื่อไรละครับ ที่ผมจะได้เป็นเจ้าของหัวใจคุณ"สุวรรณพูด สบตาเธอ ที่ในแว่วตาของเธอมีเพียงใบหน้าของเขา
"ผมไม่อยากให้คุณเล่นตัวแล้ว ผมยังไม่ขอให้คุณแต่งงานกับทันทีหรอกนะ"สุวรรณพูด มองออกไปด้านหน้าดูตะวันที่เริ่มส่องแสงยามเช้าแล้ว
"ใจร้อนจังนะ พ่อหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง"นุชจิราพูด เอี้ยงคอมองทางสุวรรณที่หันมาสบตาด้วย
"ถ้าผมกอดคุณได้แปลว่าคุณตกลงเป็นแฟนกับผม โดยที่คุณไม่มีสิทธิปฏิเสทผมอีกแล้ว"สุวรรณพูด สายตาเขาเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที นุชจิราจึงค่อยๆลุกขึ้นยืน และออกวิ่งไปก่อน ตามด้วยสุวรรณวิ่งตามติดๆ ทั้งสองวิ่งหลบไปหลบมาสุวรรณก็จับนุชจิรา สวมกอดแน่ๆเพื่อไม่เธอดิ้นไปไหน
"คุณ ขี้โกงนี้"นุชจิราพูดอมยิ้มไป ถ้าลองให้เธอหนีจริงๆ ไม่ได้ง่ายๆหรอก
"ครับ ผมโกง แต่คนที่โกงก่อนก็คุณนั้นแหละ" นุชจิราพยักหน้าเบาๆ โกงที่เอาหัวใจเขามาก่อน ใบหน้าชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ๆ ปลายจมูกแตะกัน
"ถ้าครั้งหน้าผมได้จูบคุณ คุณต้องแต่งงานกับผมเลยนะ ผมเตือนคุณไว้ก่อน" สุวรรณพูด เขาเลื่อนริมฝีปากหนาประทับลงบน ณ ผากมลของหญิงสาว และต่างยิ้มให้กัน สวมกอดกันและกันแทน
ยามเช้าที่สดใส วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุด ที่เราทั้งสองได้เจอกัน ได้รู้จักกัน แม้มีเรื่องเข้าใจผิดกันไปบ้าง แต่ทุกอย่างก็ผ่านไป การที่ไม่ใจร้อนตัดสิ้นอะไรลงไป เขาก็จะได้ของที่มีค่าแบบนี้ ขอแค่มีคนที่แสนดีอยู่กับเราไปตลอดกาล เท่านี้ก็คุ้มกับการรอคอยใครสักคน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น