"ไม่มีผู้หญิงคนไหน ทำให้รู้สึกอยากเก็บเอาไว้" เดชาวัต พูด บุรุษหนุ่มกำลังนั่งเช็ดเนื้อตัวให้กับสาวเจ้าที่พามาด้วยเมื่อคืน อย่างเบามือ ชายหนุ่มนึกถึงภาพเมื่อที่หญิงสาวผู้นี้ ทำให้เขาต้องมอบความเร้าร้อนให้เธอเกือบรุ่งเช้า แถมยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง มีคราบเลือดการันตีว่าไม่เคยผ่านมือใคร ยิ่งทำให้อยากได้
"ขนาดใส่ชุดที่ปิดทุกสัดส่วน ยังทำให้เธอดูดี เซ็กซี่มาก" เดชาวัต พูด เขายังนั่งเฝ้าเธอเพราะเธอมีไข้ด้วย หลับยังไม่ตื่น มือหนาค่อยๆเกลียผมออกจากใบหน้างาม เพื่อให้เห็นใบหน้าชัด ๆ
"ขอโทษครับ แม่เล้ามาขอพบครับ" ลูกน้อง เข้ามารายงานให้นายทราบ เดชาวัต พยักหน้าให้เข้ามาได้ หลังจากนั้นแม่เล้าเดินเข้ามากับหญิงสาวที่เขามักใช้บริการจากเธอเป็นประจำ
"แปลกนะ ที่คุณจะมารับเด็กเอง แต่พอดีรอบนี้เธอหนักไปหน่อยยังไม่ตื่น แถมมีไข้นิดหน่อย" เดชาวัต พูด ด้วยความสงสัยสีหน้าดูไม่ค่อยดีด้วย
"คือ คุณวัตค่ะ ดิฉันจะมาบอกคุณว่าผู้หญิงที่คุณพามาไม่ใช้เด็กที่ร้านค่ะ เธอเป็นลูกค้า" แม่เล้า รีบอธิบายให้ฟังหลังเมื่อเช้ามีคนบอกว่า เดชาวัตพาลูกค้าหญิงที่มานั่งเมื่อคืนออกมาด้วย งานนี้เลยต้องร้อนตัว เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น เธอคงไม่อภัยเป็นแน่
"ทุกคนออกไปรอข้างนอกก่อน เดียวเธอฟื้นจะให้คนไปตาม" เดชาวัตพูด แน่นอนว่าเขาเชื่อ เพราะอาการรีบร้อนมาหาทั้งที่ไม่เคยมา และผู้หญิงที่นอนหลับอยู่ก็ไม่บ้างอย่างบอกว่าเธอไม่เคย แต่เธอคงเมามากด้วยถึงเกิดเรื่องแบบนี้
หลังจากที่ทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว เดชาวัตเดินไปเดินมาในห้องจะเอายังไง ถ้าผู้หญิงคนนี้ตื่นมา เธอคนนี้จะเอายังไง ถ้าเธอเห็นแก่เงินก็ง่าย แต่ถ้าเธอไม่มันจะยาวไปเป็นข่าว ในหน้าสังคม มันเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับเขามาก สุดท้ายก็ต้องจบด้วยเงินก้อนใหญ่ ไม่นานหลังจากนั้นเธอจึงรู้สึกตัวตื่น เดชาวัตรีบไปประครองช่วยให้ที่นั่งได้บนเตียงดีๆ
"หื้ม คุณเป็นใคร"สาวเจ้าตื่นมาก็ถามด้วยความตกใจ มองสำรวจตัวเอง ห้องนอน คือ มันไม่ใช้ห้องเธอ ชุดที่ใส่ตอนนั้นก็ไม่ใช่ สรุปที่ไหน พร้อมผู้ชายแปลกหน้าคนนี้อีก
"ผมชื่อ เดชาวัต " เดชาวัตพูด กริยาท่าทางหวงเนื้อหวงตัว งานเข้าอีกแล้ว สายตาดูโกรธเกี้ยวดี ผู้หญิงอะไร ทำไมถึงมีแรงดึงดูดได้ขนาดนี้
"วี เป็นยังไงบ้าง" แก้วตา ถามเมื่อถึงเห็นเพื่อนสาวที่มีอาการพึ่งฟื้นไข้ สีหน้าดูโกรธเคือง นี้ถ้ารู้เรื่องนั้นขึ้นมาจะเป็นยังไงบ้างละนี่
"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ยายแก้ว" มาธวี ถาม แก้วตา ซึ่งเพื่อนสาวก็มากระซิบใกล้ ฟังความแบบละเอียดจึงเข้าใจ มาธวีถึงกับถอนหายใจ เธอมันก็บ้ากินเหล้าไปเยอะจำไม่ได้ว่าทำอะไรไปบ้าง รวมไอ้เรื่องบนเตียงนี้กับผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ห่าง ท่าทางเขาจะดูกังวล
"คือ เสื้อผ้าละ" มาธวี หันไปถามเดชาวัต เดชาวัตหันไปพยักหน้ากับลูกน้อง ผู้ชายคนนั้นออกไปข้างนอกทันที ทั้งห้องเงียบไม่รู้จะพูดอะไรกันระหว่างรอเสื้อผ้าของมาธวีมา ไม่นานลูกน้องของเดชาวัตนำเสื้อผ้ามาให้เธอ มาธวีจึงลุกขึ้นเดินตรงไปหาเดชาวัต
"คุณป้องกันไหม" มาธวีถามด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อเสียไปแล้วจริงมันก็ช่วยอะไรไม่ได้ที่จะไปเรียกร้องจากเขา
"ป้องกัน ผมคิดว่าคุณเหมือนแก้วตา" เดชาวัตตอบสัจจริงว่าเขาคิดเช่นนั้น
"โอเค งันขอใช่ห้องน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย" มาธวี บอก ก่อนชี้ถามประมาณว่าทางไหน เดชาวัตชี้มือไปห้องทางขวา มาธวีเดินไปไม่นานก็กลับมา ที่คนทำสีหน้ากังวล
"ไม่ต้องคิดมากหรอกคุณ ฉันไม่เอาผิดอะไรคุณหรอก เพราะฉันก็ผิดเหมือนกัน" มาธวีพูด เธอไม่อยากพูดอะไรมาก ยังไงก็ไม่มีอะไรที่ย้อนไปแก้ไขได้
"คุณวี ฉันขอโทษจริงๆ" แม่เล้ายกมือไหว้ขอโทษ มาธวีรีบมาห้ามมือของเธอเอาไว้
"ไม่ต้องทำขนาดนี้ มันไม่ใช่ความผิดของคุณ"มาธวีพูด เธอเข้าใจ แต่จะมานั่งโทษกันให้ได้อะไรที่เสียไปแล้ว เรียกคืนมันไม่ได้ ผู้ชายเองก็ป้องกันยังไงก็ไม่ท้องหรอก
"วีแน่ใจนะ ว่าจะให้จบแบบนี้" แก้วตาถาม มาธวี ที่เห็นกับเฉยๆเรื่องที่เกิดขึ้น มันดูผิดวิสัยของผู้หญิง
"แน่ใจ เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดเราครึ่งนึ่ง จึงไม่จำเป็นต้องเรียกร้องอะไร สบายใจได้" มาธวีพูด เธอมั่นใจในการตัดสินใจ อีกอย่างแค่ความสัมพันธ์ข้ามคืน ไม่ได้ทำให้เธอต้องผูกติดกับใคร
เดชาวัตตกใจกับการตัดสินใจของมาธวี เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ตัดความสัมพันธ์แบบไร้เยื่อใย ไม่แคร์แม้ถึงความสัมพันธ์เมื่อคืน ที่เธอนั้นมอบให้อย่างเร้าร้อน นี้หรือ วิธีการเรียกร้องของผู้หญิงคนนี้
"คุณเดชาวัต ไม่ต้องคิดอะไรมากคะ ฉันไม่เรียกร้อยอะไรจากคุณเลยสักบาท ขอให้เราทั้งคู่จบแค่เมื่อคืน" มาธวีพูด ยกมือไหว้แล้วเดินออกจากห้องไป ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ
หลังจากวันนั้นมาธวีก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ เรื่องราวที่เกิดขึ้นถูกพาให้ลืมกับงานเขียนกองโต ที่เธอต้องให้ตรงเวลา หมกตัวทำงาน แทบไม่สนใจวันเวลาผ่านมานานรวมสามเดือน ไม่ต่างไปจากด้านเดชาวัตที่กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมทุกอย่าง แต่มียกเว้นอยู่อย่างเรื่องผู้หญิงที่เขามักพามานอนด้วย เขาทำตามปกติใช้บริการคนเดิม ยังไงก็เทียบความเร้าร้อนของสาวเจ้านามมาธวีได้เลย ถามที่คลับนั้นก็บอกว่าหลังจากก็ไม่มาอีกเลย
"นายครับ ผมว่าช่วงนี้นายดูทำแต่งานนะครับ ไม่เที่ยวบ้างเหรอครับ" ลูกน้องคนสนิทถาม ด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย
"ไม่รู้สิ แค่อยากทำงานให้ลืมอะไรบ้างอย่างที่มันกวนสมองอยู่ เผื่อจะลืมไปได้บ้าง" เดชาวัตพูด สายตากรองข้อมูลต่างๆด้วยความละเอียด มือก็บรรจงจาลึกชื่อของตนเองลงไป
"เรื่อง ผู้หญิงที่ชื่อ มาธวี เหรอครับ"ลูกน้องลองเอยชื่อนี้ เพราะหลังจากวันนั้นเจ้านายดูจะไม่สำราญเลย สองเดือนมานี้เจ้าก็ไม่พาผู้หญิงคนไหนมาบ้าน เอาแต่ทำงานอย่างเดียว
"ชื่อนี้แหละ ทำให้ไม่สนุกเลย เธอผู้หญิงที่ปฎิเสทฉันอย่างไม่สนใจ ไม่ถาม ตอนแรกคิดว่าจะเป็นแผนเรียกค่าเสียหายสูงๆ ที่ไหนได้ไม่แม้จะสนใจใยดีที่จะถามหา หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย " เดชาวัตได้แต่พูดออกมา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีอะไรด้วยกันแล้ว ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนแบบนี้
" เธอก็คงคิดว่าตัวเองก็ผิดผลาดที่กินเหล้าจนเมาไม่ได้สติ เพราะถ้าเธอไม่เมาก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้"ลูกน้องพูด เธอดูเป็นพวกมีหลักการและเหตุผล
"ให้ไปเอาตัวมาไหมครับ จะได้คุยกัน มันง่ายกว่าที่จะมานั่งคิดเอาเองแบบนี้" ลูกน้องพูด เสนอแนวคิดที่ดูเจ้านายจะสนใจ เดชาวัตเงยหน้ามามอง ส่งยิ้มให้ลูกน้อง นั้นเป็นคำตอบที่ลงมือได้เลย
มาธวีที่บ่ายนี้นัดส่งงาน ที่ออฟฟิต เพียงส่งเสร็จเธอก็แทบจะหมดแรง เธอไม่ได้นอนมาเกือบสัปดาห์เพียงเร่งงานให้เสร็จ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนตามมาโดยตลอด มีรถขับตามไปเรื่อยๆ จนมาถึงป้ายรถเมย์ รถคันนั้นจอดตรงป้าย ชายชุดสูทเรียบร้อยเดินลงมาหาตรงหน้าพร้อมยืนผ้าเช็ดหน้าให้ มาธวีเงยหน้ามา เธอเห็นผู้ชายยื่นผ้าเช็ดหน้าก็แปลกใจ แต่อยู่เธอง่วงมาจนหลับไป ชายชุดสูทจึงอุ้มเธอขึ้นลดไป
"ไม่ต้องตกใจครับ ภรรยายเจ้านายไม่สบาย เดียวผมต้องพาเธอไปหาเจ้านายอย่างด่วน" ชายชุดสูทพูด เขาคือลูกน้องของเดชาวัต คำสั่งคือต้องพาผู้หญิงคนนี้ไปส่งที่บ้านนาย ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ มาธวีถูกพามาที่บ้าน โดยที่เธอหลับสนิท เธอถูกดูเป็นอย่างดูเหมือนคุณนายของบ้าน นอนบนห้องนอนของเดชาวัต
ด้านเดชาวัตที่ทราบข่าวของลูกน้อง เขาแทบจะละทิ้งทุกอย่างเพื่อรีบกลับมาที่บ้าน เขาอยากเจอ อยากคุยและอยากพูดถึงการสารสัมพันธ์ของคู่รักกัน เมื่อถึงบ้านเขารีบเดินตรงไปยังห้องนอน เดินเข้ามาเห็นร่างระหงษ์กำลังนอนสบายอยู่บนเตียงของเขา เขานั่งลงข้างๆ ก้มลงให้จมูกจรดลงบนแก้มบาง สูดเข้าให้เต็มปอดที่จะสามารถเก็บ กลิ่นยังหอมหวาน
"ดูเหมือนคุณกับผมคงต้องเจอกันตลอดจนกว่าคุณจะยอมมาเป็นผู้หญิงข้างกายผม"เดชาวัตพูด เขาตัดสินใจที่จะไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้ ทั้งที่จริงอยากทำก็ตาม ถ้าเขาลงมือทำอะไรไปอาจจะไม่มีทางได้เข้าใกล้ เขาว่ากันช้าๆได้ผลาเล็มงาม เขาจึงต้องใจเย็นที่จะรอคุยกับมาธวี
ผ่านไปสามวันมาธวีพึ่งจะรู้สึกตัวตื่น เธอรู้สึกได้นอนสบายจนไม่อยากตื่น ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ห้องตัวเอง จะลุกก็ลุกขึ้นไม่ได้ หันมาก็พบตัวเองถูกใครบ้างคนกอดอยู่และคนนั้นคือ นายเดชาวัต ทำไมเธอถึงมานอนกอดกับเขาได้
"หื้ม ตื่นแล้วหรอ คุณ ทำผมใจหายแทบแย่" เดชาวัตที่พึ่งรู้สึกตัว ร่างที่ตนกอดมาหลายวันนี้ เล่นไม่ขยับตัวไปไหน นอนอย่างเดียว
"ใช่ ตื่นแล้ว ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี้ได้ละ" มาธวีสงสัยความจำครั้งสุดท้ายบอกเธอว่า เธอกำลังรอรถที่จะกลับคอนโด
"ก็ลูกน้องผมไปเจอคุณหลับอยู่ที่ป้ายรถเมส์ เลยพามาที่บ้าน" เดชาวัต พูด ซึ่งว่าตัวเองโกหกคำโต ไม่กล้าสบตา หันมาหอมแก้มเนียน ที่พยายามบิดตัวหนี
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น