"นุช คุณสุวรรณจะไปแล้ว"ป้าเอมตะโกนเรียกนุชสาวใช้มือใหม่
"คร้าาาาา"นุชจิราขานรับ รีบถือของเจ้านายวิ่งออกมา พร้อมรับหน้าเจ้านายหนุ่ม เธอยืนของให้คนขับรถ
"นุช" สุวรรณเรียกหญิงสาวที่กำลังหันหลัง
"ค่ะ?"นุชจิราหันกลับขานแบบงงๆ
"เรื่องงานเป็นยังไงบ้าง คงไม่หนักเกินไปนะ"สุวรรณถาม เขาเห็นตั้งใจทำงานดี แทบจะไม่อยู่นิ่งๆให้ได้เห็นหน้าคาตา
"ค่ะ สบายมาก รีบหน่อยดีกว่านะค่ะ เดียวรถติด"นุชจิราพูด เธอสบายมากกับงานแค่นี้ งานยากที่เธอทำอยู่นี้แหละ เธอยืนมองรถเจ้านายออกจากบ้าน
นุชจิรา เธอถูกส่งมาเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับสุวรรณทั้งหมด เธอถูกส่งมาให้เป็นสายค่อยหาข้อมูลธุรกิจของสุวรรณ เขาเป็นนักธุรกิจเฟอร์นิเจอร์ส่งออก ไม่นานมานี้มีการพบอาวุธผิดกฎหมาย แต่เขาก็เอาตัวรอดไปได้ คุณลุงตัดสินใจหลานตัวเองออกโรง
"งานนี้ลุงต้องการแบบละเอียดนะ ยายนุช"ผู้พลพูดกับหลานสาวคนเก่ง
"ทำไมต้องเป็นหนูด้วย หนูยังไม่ได้พักเลย"นุชจิราบ่น เธอพึ่งเสร็จภารกิจไป ยังไม่ได้นอนเต็มทีสักวัน นี้หางานใหม่ให้อีก
"ก็ทางนั้นเขาความร่วมมือมา ลุงก็ไม่รู้จะมองหาใคร ลุงเลยเสนอแกไง ยายนุช"ผู้พันพูด ยายนุชเป็นผู้หญิงที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ความสนใจมุ่งไปที่งานอย่างเดียว จึงไม่ต้องกังวลอะไรมาก ฝีมือก็ได้รับการยอมรับทุกภาคส่วน แต่สถานะถูกปิดเป็นความลับ
"ปีนี้หนูคงจะได้เลื่อนยศเป็นผู้พันแล้วมั่งค่ะ" นุชจิราพูดประชดผู้เป็นลุง เธอทำทั้งงานราชและงานหลวง เดินฉับออกมาทำงานต่อ ทุกอย่างปูทางให้เธอได้ทำงานที่บ้านหลังนี้อย่างสะดวก
กลับมาที่ ณ เวลานี้ เธอทำงานที่นี้เกือบห้าเดือนหาข้อมูลอยู่ทุกวัน สังเกตกิจวัตรต่างๆ หรือผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับนายสุวรรณ โดยส่วนตัวนายสุวรรณไม่มีอะไรบอกว่าเขายุ่งเกี่ยวในเรื่องของอาวุธเลย
"นุช วันนี้ไปทำความสะอาดห้องทำงานและห้องนอนคุณสุนะ"ป้าเอมพูดเธอเร่งเห็นว่านุชทำงานละเอียด อดทนทุกอย่างไม่มีเกี่ยงงอน
"ค่ะ งันหนูรีบไปจัดการแล้วกัน จะได้ มาช่วยป้าต่อ"นุชจิราพูด รีบไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาด เดินตรงไปที่ห้องนอนเป็นอันดับแรก
"สมเป็นห้องนอนจริงๆ ไม่มีอะไร หมอนี้มีกำแพงลับรึเปล่า รีบทำความสะอาดก่อนแล้วค่อยสำรวจ"นุชลงมือทำความสะอาดแต่มือก็สำรวจตามผนังห้อง หรือ มุมต่างๆ ห้องนี้เธอเคยเข้ามาแล้ว แต่ก็ไม่พบอะไรที่จะใช่เป็นข้อมูลได้ ห้องนี้ไม่มีแม้อุปกรณ์ไอทีอะไรเลย เป็นเพียงห้องนอนโล่งๆ
ถัดมาอีกห้อง ห้องทำงานมาห้องนี้ก็ได้ไปเกือบหมด ทำไปก็เช็คไปเรื่อยๆ ห้องนี้มีกล้อง ทำอะไรต้องเนียน หญิงก็ทำไปมือก็ทำเป็นซุกซนเปิดหนังสือเล่มนั้นที เล่นนู้นที โดยไม่รู้เลยว่าเป็นกิริยาที่เรียกรอยยิ้มจากชายหนุ่มคนหนึ่งได้
สุวรรณกำลังนั่งทำงานไป และดูกล้องวงจรออนไลน์ของที่บ้าน ที่ร่างบางกำลังทำงานไปเล่นไป มือไม้อยู่ไม่สุข เธอคนนี้สดใสตลอดเวลาเหมือนเป็นที่ไม่เคยเครียดอะไรเลย เวลามองทำให้มีความสุขจนชินกับการที่ได้มองเธอแบบนี้ทุกวัน
"อ้าวๆ คุณสุวรรณครับ งานผมต้องรีบนะครับ จะมานั่งยิ้มแบบนี้ไม่ได้" เป็นต่อพูด กล่าวทักทายเพื่อนเดียวนี้ดูจะยิ้มบ่อยขึ้น เหมือนคนกำลังมีความรัก
"อะไรของนาย ต่อ ฉันก็ทำงานอยู่ เอกสารนาย ฉันเซ็นให้เสร็จแล้วนู้น" สุวรรณพูด นิ้วมือคลิกเปลี่ยนหน้าบอร์ดงานทั่วไป มือนึ่งชี้ไปทางโต๊ะที่วางงานเสร็จแล้ว ไม่อยากให้เพื่อนรู้เรื่องแบบนี้เท่าไร
"ก็ดีที่งานเสร็จ แล้วที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่นี้ กำลังตกหลุมหญิงที่ไหนละ" เป็นต่อพูด หนุ่มอย่างโสดอย่างสุวรรณ ยิ้มไม่หุบแบบนี้ ทำมาเนียนปิดหน้า ให้รู้ไหมกระจกสะท้อนหน้าจอที่เจ้าตัวขยายอยากเห็นชัด
"ตกหลุมรักหรอ" สุวรรณบ่นพึมพำ มันคำพูดที่สะกิดความรู้สึกดี
"ทำไม แทงใจดำละสิ จะบอกมาดีๆ หรือให้ไปหาเอง" เป็นต่อพูด เพราะไม่ว่าวิธีไหนเขาก็รู้อยู่ดี สุวรรณนามของบุรุษผู้นี้ซึ่งเป็นผู้ซื่อตรงต่อความรู้สึกเสมอถึงแม้จะช้าไปหน่อยก็ตาม
"ต่อ ฉันว่านายคงคิดมากไปนะ ฉันแค่อารมณ์ดีที่จะมีเงินเข้ากระเป๋ามากยิ่งขึ้น" สุวรรณพูด รู้สึกได้ว่าสีข้างแสบยังไงบอกไม่ถูก
"ครับ ไม่บอกก็ไม่เป็นไร แต่ว่า คุณสุครับ วันนี้คุณต้องพาผมไปทานข้าวที่บ้านนะครับ ผมคิดถึงป้าเอมที่รักจะแย่" เป็นต่อพูด ไม่พูดก็ไม่ง้อ เดียวไปถามที่รักเขาก็ได้ ป้าเอมที่รัก รู้ทุกเรื่องของนายสุวรรณ
"หื้ม เดียวๆ เป็นต่อ คะ คือเรานัดกันตอนไหน" สุวรรณเรียกเพื่อน แต่ไรการตอบกลับ เดินโบกมือออกไปพร้อม ตกเย็นเลิกงาน นายเป็นต่อก็ขับรถมาตามคำบอกเล่าของเจ้าตัว เป็นเห็นร่างระหงส์ของนุชจิราเดินมารับของที่ลุงขับรถ สายตาหนึ่งกำลังฟ้องว่าเขาสนใจในหญิงสาวผู้นี้เป็นยิ่งนัก แบบนี้คงไม่ต้องถามป้าเอมแล้ว เจ้าเพื่อนตัวแซบ อุบเงียบ
"เอิ่ม คุณสุครับ จะยืนทานข้าวที่หน้าบ้านหรอครับ ถึงแล้ว เชิญเดินเข้าบ้านเลยครับ" เป็นต่อพูด เดียวๆ ขอดูต่ออีกหน่อย ผู้ร้ายปากแข็งมันอยู่ได้ไม่นานหรอก
สุวรรณก็คิดว่าตัวเองมองนานไป จึงเดินเข้าบ้านตามเพื่อนไปเหมือนกัน เป็นต่อได้รับการต้อนรับจากป้าเอมเป็นอย่างดีเหมือนเคย สุวรรณมองเพื่อนที่ประจบประแจงป้าเอมจนน่าหมั้นไส้ เดินนี้ไปนั่งรอที่ห้องรับแขนแทน เป็นต่อออดอ้อนป้าเอมเสร็จเดินตามนั่งสมทบ โดยที่กำลังนั่งนั้น หญิงสาวที่ดูสะดุดตาก็มาเสริฟน้ำเย็นให้เจ้านายทั้งสอง เธอยังทำหน้าที่ได้ปกติ สายตาปกติของคนเจียมตัว แต่ที่ไม่ปกติคือฝ่ายเจ้านายที่มองอย่างบ่งบอกว่าหลงหญิงนางนี้เป็นยิ่งนัก เป็นต่อยกแก้มน้ำมาดื่มอย่างใจเย็น รอเพื่อนที่ยังฝันยามเย็นอยู่
"หญิงเจียมตัว กับชายสูงศักดิ์ นายนี้ไม่เจียมตัวจริง" เป็นต่อพูด ประชดประชันเพื่อน ที่จริงเขาไม่คิดแบบนั้นหรอก เขาเองก็มาจากดินมาก่อน แค่รักใครสักคนฐานะไม่ได้วัดว่าผู้นั้นไรค่าแต่อย่างใด
"ฉันคงปิดนายไม่มิดสินะ ฉันยังไม่รู้หรอกนะว่าใช่ไม แค่มองแล้วรู้สึกอุ่นใจดี" สุวรรณพูด เขารู้ว่าเป็นต่อดูออก เขาเป็นคนตรง สายตาจึงซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกเช่นกัน
"รู้สึกยังไงก็บอกไปดี่ จะมาแค่อุ่นใจ เดียวก็รับแห้วไปกินหรอกครับ คุณชาย"เป็นต่อพูด ของแบบนี้มีให้รีบบอก ถ้ามั่วดูไปก่อนเดียวจะมีสุนัขตัวอื่นคาบไปกิน ดูจากลักษณะสาวใช้เจ้าเสน่ห์แล้ว น่าจะยังโสดอยู่ ดูเจ้าตัวสนใจงานที่ทำอย่างเดียว
"ฉันอยากรอดูให้แน่ใจ ถ้านุชใช่จริงๆ ฉันจะรีบลงมือแล้วกัน" สุวรรณพูด หันไปมองหญิงสาวที่ยังช่วยคนอื่นจัดโต๊ะอาหาร ด้วยสีหน้าตกอกตั้งใจทำงาน มื้อเย็นก็ผ่านเหมือนเคย เป็นต่ออยู่จากนั้นไม่นานก็ขอกลับ ผมกลับมาขึ้นห้องพักผ่อน อาบน้ำเสร็จก็ตั้งใจจะมายืนมองท้องฟ้าที่ระเบียงบ้าง เปลี่ยนบรรยากาศ กลับพบหญิงสาวที่ยืนจ้องมาที่ระเบียบใบหน้าจริงจังมาก พอเราสบตากัน เธอทำเพียงแค่โค้งให้แล้วเดินกลับเข้าบ้าน ถึงความสงสัยให้ชายหนุ่มเป็นยิ่งนัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น