.jpg)
"อ้าว แล้ว วี ไปไหนละ พลขับ" ผู้พันถาม เมื่อลงมาไม่เห็น วี
"ไปทำงานบ้านครับ ฝากผมดูแลผู้พันแทน งันผมตักข้าวเลยนะครับ" พลขับพูด รีบตักข้าวให้ผู้พัน
ผู้พันพยักหน้า พอจะเข้าใจอยู่บ้างที่ร่างบางทำแบบนี้ ในตอนแรกตัวเขาเองก็ลังเล แต่เมื่อคืนนั่งคิดแล้ว การกระทำของวีหลายครั้ง ทำให้เขาหวั่นไหว คำพูด การกระทำ มีแค่ วี คนเดียวที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ จึงตัดสินใจจะพูดแบบเปิดใจ ยิ่งถ้ารู้ผลเร็วตัวเขาเองจะได้เจ็บน้อย หลังทานอาหารเสร็จ ก็ให้พลขับกลับไปพักผ่อนเลย ไม่ต้องมาดูแล เดินไปหาวีที่ห้องพัก
"วี นายวี" ผู้พันเรียก
"ผู้พัน" วีเดินมาใกล้ประตู คิดว่าจะเอาไงดี
"ผู้พันต้องการอะไรหรอครับ ให้ลูกพี่จัดการได้เลย ผมเตรียมทุกอย่างให้แล้วครับ" วีพูด เตรียมพร้อมเพื่อหลบโดยเฉพาะ
"จะออกมาเอง หรือให้ฉันเข้าไปหาเอง เลือกเอา วี" ผู้พันพูด เสียงเข้ม เขาเตรียมกุญแจสำรองมาแล้ว เด็กดื้ออย่างวีจะต้องไม่ยอมง่ายๆหรอก ยิ่งผู้ชายด้วยกันนี้คงไม่เคยเหมือนกัน
"ทำไม ต้องกดดันกันด้วยละ" วีพูด น้ำเสียงดูออกน้อยใจ
"วี ฉันไม่ได้กดดัน แต่อยากทำความเข้าใจ ออกมาคุยกันดีๆ ฉันจะรอที่ห้องรับแขก" ผู้พันพูด เดินออกไปรอ วีเอาแนบเช็คให้แน่ใจว่าผู้พันเดินไปแล้ว
"เอาวะ ไม่ไปก่อนแล้วกัน ผู้พันไม่ใจร้ายกับเราหรอก" วีพูด หลังจากเดินวนไปวนมาในห้อง เดินตรงไปยังห้องรับแขก
เมื่อใกล้ถึงห้องก็ได้ยินเสียงเอะอะโว้ยของผู้พันและเหมือนจะเป็นเสียงผู้หญิง วีจึงรีบวิ่งไปดู พอไปถึงพูดอะไรไม่ออกเลย ก็ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้า ดึงคอเสื้อผู้พัน เหมือนพยายามจะจูบผู้พันให้ได้ แต่ผู้พันดันเอาไว้ แต่คงเพราะเป็นผู้หญิงออกแรงไม่ได้เต็มที่
"วี อะ อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะ มาช่วยก่อน" ผู้พันพูด เมื่อหันไปพบวียืนนิ่งมองตัวเองอยู่
“ครับ ครับๆ” วีรีบเข้าไปชวนดึงผู้หญิงคนนั้นออกมา แต่แรงเธอเยอะมาก ทำให้เธอเซไปทับวี
“โอ๊ย เจ็บๆ” วีร้องลั่น ลืมตาขึ้นมา เธอคนนั้นก็จ้องหน้าผมแปลกๆ
“มองดีๆ นายก็น่าจูบบบบบบ” หญิงคนนั้นพูด ไม่พูดเปล่ายืนปากจะมาจูบจริงๆ
“ไม่นะ!!!”เสียงของผู้พันดังมากพร้อมกับดึงวีออกจากผู้หญิงคนนั้น โดยที่เธอก็มีคนมาดึงออกไปเหมือนกัน
“หึ ทีแท้ ผู้พัน คุณรักผู้ชายคนนี้ ทำไมคุณไม่ปฏิเสท คุณพ่อละ” ผู้หญิงคนนั้นพูด เธอไม่ได้เมา เธอแค่แกล้งเมาเพื่อมาพิสูจน์อะไรบ้างอย่าง เธอไม่อยากแต่งงานกับผู้พัน
“ครับ ผมยอมรับว่าผมรักวี แต่คุณอิน พรุ่งนี้ผมกำลังไปให้คำตอบท่านแล้ว ไม่เห็นคุณต้องทำแบบนี้เลย” ผู้พันพูด เขายอมรับ ยังไงเขาเองก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ เขาเห็นอะไรบ้างจากเธอมาแล้วจึงรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง
“ขอโทษด้วยค่ะ ผู้พัน ฉันจะพาคุณอินกลับบ้าน” แก้ว หญิงสาวข้างกายของคุณหนูอิน
“ครับ ไม่เป็นไร คุณเองก็ควรพูดอะไรออกไปบ้างนะครับ คุณดูแลเธอทุกอย่างแต่คุณคงลืมเรื่องความรู้สึกกับหัวใจของเธอนะครับ” ผู้พันพูด ทำให้หญิงสาวทั้งสองมองหน้ากันอย่างตกใจ จากคุณหนูเอาแต่ใจก็สงบนิ่งลง นั้นเธอก็รู้ตัวแล้ว ส่วนเรื่องนี้เธอจะแก้ไขยังไงผมก็ไม่รู้ เพราะคนที่ผมกอดอยู่นี้ อึ้งไปหลายรอบแล้ว แก้วและคุณอินเดินประครองกันออกไป
“เฮ้ย....” เสียงถอนหายใจของชายหนุ่มทั้งสอง
“ผู้หญิงสมัยนี้ใจร้ายจังนะผู้พัน แต่กลับไปแบบนี้คงจะไปคุยกันอย่างผู้พันว่า” วีพูด วียังมองผ่านกระจกทางหน้าบ้านที่สองสาวกำลังนั่งรถออกไป โดยคงลืมไปว่าตัวเองยังถูกอีกฝ่ายกอดอยู่
“คุณอินยังไม่ใจร้ายกับผู้ชายที่ฉันกอดอยู่หรอกมั่ง” ผู้พันพูด วีเริ่มดิ้นล้นทันทีที่ฟังจบ ไม่มีทางต้องคุยกันให้รู้เรื่อง
“วี ยะ หยุดดิ้น มะ ไม่งันฉันจะปล้ำนายนะ” ผู้พันพูด วีนิ่งรีบคว้าหมอนมาเป็นกำบัง เหมือนจะช่วยได้นะ
“จะคุยกันดีๆ ได้รึยัง นายจะเอายังไงบอกฉันสิ ฉันคิด ฉันรู้สึก และจะได้รู้ว่าสิ่งต่างๆที่เป็นอยู่นี้ ฉันเข้าใจผิดหรือเข้าใจถูก” ผู้พันพูด เขาแค่กอดหลวมๆ วีหันหน้ามาเผชิญหน้าอย่างจริงจัง
“เอาตรงๆไหมครับ ผมจะตอบเท่าที่ผมรู้สึกเพราะบ้างอย่างก็ตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร ช่วยยกตัวอย่างว่าผมต้องรู้สึกแบบนั้นหรือแบบนี้ไม” วีพูดแม้ยังนั่งในอ้อมกอดหลวมๆนั้น เพราะคนตรงหน้าไม่คิดจะปล่อยต่างหาก
“นี้นายใสซื่อ หรือ ว่าจะแกล้งกันเนีย วี” ผู้พันพูด นี้เขาก็ลุ้นกันจะแย่พ่อคุณนายเอกของเราเล่นตัวเสียยิ่งกระไร วีออกอาการงอนๆ
“อ่ะ ได้ เช่น ตอนวีได้ยินเรื่องการดูตัว ตอนนั้นเลยรู้สึกยังไง” ผู้พันถาม เข้าเรื่องเถอะ เดียวจะยาวอีก
“อ๋อ ตอนนั้นรู้สึกว่าอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาไม่มีเหตุผล แล้วต้องมานั่งรอ แถมเมากลับมาอีกจะให้ผมรู้สึกดีได้ยังไง” วีพูดหมดเปลือก จนคนที่รอคำตอบได้แต่ขำ
“ฮ่าๆ นายนี้มัน...” ผู้พันพูด หอมอีกฟอดใหญ่ วีได้แต่ขืนตัว จั้กจี้ยังไงไม่รู้
“ถามอีกอย่างนายอยู่กับฉันมานี้มีความสุขไม วี” ผู้พันถาม วีหันมามองหน้าผู้พัน ที่ดูมีความสุขมากกว่าปกติ อะไรทำให้ต่างออกไปจากปกติละ เพราะเขาหรอ หรือเพราะเขารักเราจึงเป็นแบบนี้
“ก็มีความสุขดีทุกอย่าง มีข้าวให้กิน มีงานให้ทำ มีเงินให้ใช้ มีที่ให้นอน มีเจ้านายที่ดี แล้วตรงไหนที่ผมจะไม่มีความสุขละครับ ผู้พัน”
“ผมถามหน่อย อะไรทำให้ผู้พันเลือกผู้ชายอย่างผมเป็นคนรัก ทั้งที่ฐานะ หน้าตาทางสังคมคุณ มีแต่คนที่พร้อมอยากมาเป็นคนรักของผู้พัน” วีพูด เขาควรเข้าใจอะไรบ้างอย่าง เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจในสิ่งที่ผู้พันกำลังทำ มันกลับทำให้เขารู้ว่า เขาเองก็ชอบผู้พันด้วย แต่อยากได้ยินอีกฝ่ายพูดออกมาไม่ใช่การเรียกร้องแบบนี้ฝ่ายเดียว
“ฉันเลือกนายเป็นคนรักไม่ใช่เลือกนายของตกแต่งที่ต้องหรูหรา ดูดีทุกครั้งที่ได้ชมมัน”
“แค่มีนายอยู่ในบ้านฉัน บ้านที่ดูธรรมดาไร้ความสุขหลอเลี้ยง”
“บ้านหลังนี้มีความหมายมาก เป็นบ้านที่ทำให้ฉันไม่อยากไปไหนนาน”
“อยากออกจากบ้านมีนายส่งหน้าบ้าน เย็นกลับมาก็ได้กินข้าวฝีนายทุกวัน”
“วันหยุดได้นั่งเล่น คุยกับนาย ไม่ใครที่ทำได้เท่านายเลย วี” คำบอกเล่ามากมายจากปากผู้ชายชาติทหาร มันเป็นคำสารภาพรักที่หวานชวนให้หลงใหล งานนี้เป็นวีที่ขำจนตัวสั้นๆหมด ปิดปากไม่ให้มีเสียง ขำจนน้ำตาไหล ผู้พันเห็นแบบนี้แล้วมันก็น่าหมั้นเขี้ยวจริงๆ เขาจูบซับน้ำตาเบาๆ จนวีต้องหลีตาไปข้างนึ่ง มองหน้ากัน หันมายิ้มให้กัน กอดกัน การที่เรารู้สึกดีให้กันมันเป็นความรู้สึกแบบนี้ นี้เอง ที่ทั้งสองฝ่ายตามหากันมาตลอด ใครจะไปรู้ว่าคนนั้น นั้นจะมายังไง แบบไหน เพศอะไร ของเพียงรักเราเท่านั้นก็พอแล้ว โชคดีแค่ไหนที่มีคนรัก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น