เธอลงมานั่งข้างๆเดชาวัต มือบางค่อยๆ แก้ผ้าพันแผลออกมา ไม่ให้คนป่วยนั่งยิ้มอารมย์ดีเจ็บแผลมาก อุปกรณ์วางพร้อม มาธวีลงมือทำอย่างคล่องแคล้ว แปปเดียวทุกอย่างก็เรียบร้อย
"คุณไม่ถามผมเหรอ ว่าแผลนี้โดนอะไรมา"เดชาวัตถาม เห็นมาธวีเดินออกมาจากห้องน้ำ มานั่งขัดสมาธิที่ปลายเตียง มองเขานิ่งๆ
"ไม่ ฉันไม่อยากรู้ ก็เห็นอยู่ว่าคุณดูแลตัวเองได้ ทำไม คุณต้องการความเป็นห่วงจากฉันรึไง"มาธวีตอบยียวนดูบ้าง หาว่าเธอเป็นต้นเหตุ แต่เธอดูออกอยู่แล้ว ว่านั้นเกิดจากการถูกยิง คงต่อรองไม่ลงเลยลงมือทำคงง่ายกว่า
"ใจร้ายจังน่า หิวยังกินข้าวด้วยกันก่อน แล้วค่อยไปส่งคุณ ตกลงไหม" เดชาวัตพูด ไม่ได้ใจร้ายอย่างที่ปากพูด แต่มันกลับรู้ชื่นใจว่าเธอเชื่อมั่นว่าเขาดูแลตัวเองได้ดี
เดชาวัตจับมือมาธวีลงไปกินข้าว ของว่าง เดินคุยเล่นด้วยกัน เขาและเธอตัดสินใจแลกข้อมูลระหว่างกัน เพื่อเป็นการเริ่มตัว มันเป็นบรรยากาศที่เดชาวัตนึกถึงก่อนมาพบเธอในครั้งนี้ ใบหน้าเรียวกำลังบอกเล่านิสัยแย่ๆ เหมือนเป็นเชิงถามแบบนี้ยังจะรับได้ไหม
"ผมรับได้ทุกอย่างแหละ เพราะผมก็ไม่ได้ดีมากจากนี้เหมือนกัน" เดชาวัตพูด ก่อนเดินไปบอกลูกน้องให้เตรียมรถเพื่อไปส่งเธอ ระหว่างทางเราก็ยังคุยกันถูกคอ มาธวียอมบอกเรื่องที่พักของเธอ ซึ่งเมื่อไปถึงเดชาวัตอึ้ง
"มีอะไรน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรอ"มาธวีถาม เมื่อลงจากรถมาอีกฝ่ายกับเงียบไป
"คุณพักที่นี้หรอ"เดชาวัตถาม คอนโดนี้ต้องมีฐานะ แสดงว่าเธอก็ไม่ธรรมดาเลย
"ฉันถึงไม่ต้องการเงินคุณไง เพราะฉันหา เองได้สบายๆ"มาธวีอ่านสีหน้าเดชาวัต ที่ดูตกใจไม่น้อยเธอมาอยู่คอนโดที่นี้ เพราะราคาแพงมาก แต่สำหรับเธอไม่เดือดร้อนหรอก พี่ชายจัดการให้
"เอาละ ขอบคุณที่มาส่ง เดินทางกลับดีๆนะค่ะ"มาธวีพูด หมุนตัวที่เดินขึ้นห้อง แต่หยุดฝีเท้าไว้ มือข้างนึกถูกจับเอาเสียก่อน หันมามองหน้าเดชาวัต
"เรานัดกันเจอได้อีกเมื่อไร"เดชาวัตถาม แน่นอนมันมีการพัฒนาความสัมพันธ์ ระหว่างเธอกับเขา
"คุณช่วยนัดก่อนล่วงหน้าได้ไหม ฉันจะดูคิวงานเรื่องหนังสือ แล้วจะบอกคุณอีกที"มาธวีบอกมันไม่แน่ไม่นอนกับงานของเธอ ถ้าฝ่ายนั้นเร่งก็ต้องรีบจัดการให้
ทุกอย่างเป็นไปตามเดชาวัตต้องการ เขานัดเดทกับมาธวีบ่อย เมื่อเขาและเธอว่างตรงกัน มาธวีมีทัศนคติที่ดี ทั้งเรื่องงาน ชีวิตส่วนตัว เธอมีความสุขแบบที่เธอชอบซึ่งมันตรงกับสิ่งที่เดชาวัตต้องการ นับตั้งวันนั้นถึงวันนี้เราทั้งไม่เคยทะเราะ มีบ้างที่จะมีการงอนกัน แต่ก็เป็นแค่เดชาวัตฝ่ายเดียว มาธวีใจเย็นพอที่ง้อด้วยเหตุผล จนเริ่มมีข่าวซิบซุบในวงสังคม หนุ่มเพลย์บอยอย่างเดชาวัต กำลังดูใจกับสาวนางหนึ่งที่ดูถึงขั้นจริงจังมาก จนมีข่าววงในออกว่าเขาเคยของเธอคนนี้แต่งงานมาแล้ว นั้นทำให้บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ถึงกับรับประทานสมหวังกันไปเลยที่เดียว
แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดคิดก็เกิดขึ้นมาธวีถูกลักพาตัว ไปเป็นตัวประกัน ชายหนุ่มแทบเป็นบ้า เขาอยากจะช่วยมาธวีเดียวนั้น ลูกน้องช่วยกันเตือนสตินาย อย่ารีบร้อน ฝ่ายนั่นเป็นศัตรูทางธุรกิจกันมานาน แต่ด้วยเดชาวัตไม่มีจุดอ่อนพอจะให้เล่นงานง่ายๆ แต่ครั้งนี้เธอคนนี้คือตัวประกันที่ทำให้เดชาวัตวิ่งเต้น แทบจะทุ่มเงินนับล้านเพื่อแลกกับชีวิตเธอ
"คุณนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ที่ทำให้หนุ่มเพลย์บอยอย่างนายเดชาวัตอยู่หมัด"
"แต่โชคร้ายตรงที่คุณไม่ใช่ผู้หญิง ที่เพียงประดับบนเตียง"
"กลับได้รับการขอแต่งงานจากมัน ซึ่งนั้นทำให้ผมลักพาตัวคุณมาเพื่อนำชีวิตมันมาให้กับผม" ไพศาลพูด เดชาวัตจัดเป็นศัตรูที่น่ากำจัดที่สุด เป็นที่รัดกุมมาก ไม่ไหวใจใครง่ายๆ ขนาดแม่สาวคนนี้ยังค่อยให้คนค่อยตามดูแลไม่ห่าง แต่เธอคนนี้ใช่ว่าจะธรรมดาซะที่ไหน จับมายังไม่ร้องสักเอ๊ะ ไม่โวยวาย ไม่ถามถึงสาเหตุ ปิดปากเงียบ แม้จะโดนตบไป ถึงไม่มีอะไรนอกจากนิ่ง สายตาดุร้ายแบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
"ไงมาแล้วหรอ นายนี้มันอ่อนจริงๆ กะอีแค่ผู้หญิงคนเดียว มายอมตายถึงที่"ไพศาลพูด ถึงเวลากำจัดมันแล้ว โง่เสียจริง
"หึ ดูแล้วคุณไพศาลจะมั่นใจมากว่าครั้งนี้ คุณก็จะทำได้อีก" เดชาวัตพูด เขาแน่ใจว่าครั้งนี้เขามีจำนวนคนพอจะสู้ ต่อให้ต้องเสียเลือดเสียเนื้อไปบ้าง มันก็คุ้มเพื่อให้มาธวีคืนนี้มา
"ก่อนเราจะมาคุยธุรกิจกัน ผมจะให้คุณพบผู้หญิงคนสำคัญของคุณก่อน"ไพศาลพูด เขาส่งซิกให้ลูกน้องพามาธวีออกมา เดชาวัตเมื่อเห็นมาธวีเดินออกเขาเดินเข้าไปหา แต่อีกฝ่ายยกมือห้ามเอาไว้ มาธวีไม่ได้พูดอะไรเธอเพียงยิ้ม เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ เพราะหลังจากนี้เธอคงจะไม่มีรอยยิ้มแบบนี้
"รอนะ จะมารับไปทานข้าว ผมรอกินข้าวกับคุณอยู่" เดชาวัตพูด เดินตามไพศาลเพื่อต่อรองในสิ่งที่เขาเรียกมา
มาธวีนั่งลงรอเวลาอันสมควร แก่การลงมือ สัญญาณตัวน้อยมาเกาะที่มือ พร้อมส่งบ้างอย่างให้ แล้วบินไปเกาะบนกองไม้ใหญ่ เปิดมือออกดู โดยไม่มีพิรุทอะไรที่คนเฝ้าเธอสังเกตเห็น นั้นคือ บลูทูธ มาธวีทำท่าทีจับผมเพื่อใส่ไว้ที่หูของเธอ สิ่งนี้บ่งบอกถึงความช่วยเหลือที่เธอรู้แก่ใจดี นิ้วเรียวกดเปิดสัญญาณ
"มังกรแดงรายงานตัว" มาธวีพูด ปากก็บอกไปมือก็ทำหน้าที่ให้ผู้เฝ้าเธอนั้นหลับสบายไป นี้แค่วอร์มเท่านั่น
"ดีใจนะ แม่ตัวดี ที่ได้ยินเสียงเธอ แต่ว่าข้างนอกคนเยอะมาก ถ้าจะให้ดีเตือนให้คนของนายเดชาวัตออกไปเลยจะดีกว่า" ระหว่างที่ฟังเพื่อนคนสนิท มือไม้ก็ไล่เก็บจำนวนคนไปเงียบ การไม่มีเสียงย่อมทำให้ศัตรูสบายใจที่ภัยกำลังมาถึงตัว
"อ่อ ข้างนอกมีการสู้กัน คนกลุ่มใหญ่กำลังเดินเข้าไป น่าจะเป็นคนของนายเดชาวัต" เขาดูกล้องจับความร้อน โดยรอโอกาศที่จะเข้าจับกุมตามใบร้องขอเพื่อนสาวคนสนิท
"มาจากทางไหน" มาธวีถาม เธอหยิบมือหนึ่งกระบอกไว้ที่ตัว ปีนขึ้นไปบนกองไม้ แอบดูจากมือสูงว่ามีใครเข้ามา
"ทางซ้ายมือของเธอ ฉันจะขยับตัวแล้วนะ ข้างนอกยุ่งมันเยอะ" รายงานให้ทราบเพราะเบื่อที่จะรอแล้ว มาธวี แอบค่อยมองทางซ้าย เป็นลูกน้องของนายเดชาวัตจริงๆ เธอจึงลงมาเจอเพื่อสมทบ
"เฮ้ย!!! คุณวี" ลูกน้องของเดชาวัตตกใจ เขาเกือบยิงไปแล้ว
"ไหนถูกจับ ทำไมมาอยู่ตรงนี้"ถามให้แน่ใจ ตามข้อมูลคือถูกหมัดอยู่
"คนเฝ้ามันหลับ ก็เลยหนีมาอย่างที่นายเห็น" มาธวีตอบเรียบๆ
"หนี?" หนีหรอ แล้วไอ้ที่กองอยู่ตรงเท้าคุณนี้มันคืออะไร อีกทางที่มองตรงไป มีแต่พวกที่สลบ หน้าแตก มีรอยช้ำ ชักรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ธรรมดาเข้าไปใหญ่
"นายรู้ตำแหน่งของเดชาวัตใช่ไหม รีบพาไปเดียวจะไม่ทันการ" มาธวีตัดบทรู้อยู่ว่าหมอนี้คงสงสัย หลักฐานมันโชว์อยู่ที่เท้าเนีย
"อ่อ อีกอย่าง ไล่คนของนายออกจากพื้นทั้งหมด เพราะทหารเริ่มเก็บกวาดแล้ว เดียวจะโดนรวบไปด้วย เอาแค่ที่อยู่ในนี้พอ นอกนั้นไล่กลับบ้านไปเลย" มาธวีบอก ลูกน้องของเดชาวัตทำตามที่เธอบอก เธอต้องได้ข้อมูลมาดีแน่ ฝีมือก็คงจะดีไม่น้อย พวกเขาที่อยู่ในนี้มีแค่สิบคน ข้างนอกรอคำสั่งอีกเป็นร้อย จึงหันไปสั่งลูกน้องอีกคนก่อนหันมานำทางมาธวีที่ดูกังวล
พวกเขามาถึงก็ซุ้มดูสถานการณ์ได้ไม่เท่าไร มาธวีมีแผนก่อนที่เดชาวัตจะส่งเงินสดนับล้านให้ไพศาล จำนวนลูกน้องในนี้ก็มีน้อยกว่า ข้างนอกก็ถูกรวบอย่างเงียบๆ ใช่ลูกน้องเดชาวัตเร่งเป้าหมายแบบตัวต่อตัว ซึ่งมาธวีเลือกนายไพศาล เธอขอจัดการเอง เธออยากได้แบบเป็น
"เอาละ ผมรับรองว่าทุกอย่างจะดีตามที่เราตกลงกันไว้ ส่งเงินมา"ไพศาลยิ้มเลยที่เดชาวัตยอมโง่เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว
"นายครับ ทะ ทหารมา" สิ้นเสียงของลูกน้องไพศาลตะโกนมา เสียงปืนดับหนึ่งยิงออกมา ทำให้ทั้งหมดหันปืนเข้าหากัน และลูกน้องของเดชาวัตที่ซุ้มอยู่จึงมาช่วยปกป้องนายตัวเองเช่นกัน ไม่เกินรอทหารพร้อมอาวุธครบมือ ล้อมพวกเขาเอาไว้
"สวัสดีครับ คุณไพศาล คุณเดชาวัต และลูกกระจ้อกทุกท่าน ว่างอาวุธ และยกมือขึ้น ผมอยากจับเป็น แต่ถ้าอยากตายก็สามารถจัดให้เร็วอย่างเมื่อกี้ได้" นายทหารคนนึ่งกล่าว ทุกอย่างเป็นไปตามแผน มันจะผิดก็ไอ้คนที่นอนไม่หายใจไปแล้วนี้แหละ ฝีมือเยี่ยมจริงๆ
ทั้งสองฝ่ายค่อยโยนอาวุธมาตรงกลางโต๊ะ และยืนยกมือ ไพศาลรู้สึกเจ็บใจอีกนิดเดียวเขาจะฆ่าเดชาวัตได้แล้ว โอกาสอยู่ตรงหน้า ทำไมมันถึงดวงดีขนาดนี้ เขาเหลือบมองปืนอยู่หลายครั้ง ก่อนที่ทหารที่มาจับมือ เขารีบคว้าปืนเร่งไปหาเดชาวัต
ปัง!!!!!!!
"โอ้ยยยยย"เสียงของไพศาลร้องด้วยความเจ็บ มองมือที่เลือดของตัวเองไกลออกมา ทุกคนก็ตกใจมันเป็นเสี่ยววินาทีได้ ใครกันที่ยิงปืนนั้นออกมา ทั้งหมดมองซ้ายขวากันใหญ่
"ผมบอกคุณแล้ว คุณไพศาล ยอมให้จับกุมดีๆ ไม่เจ็บตัวหรอก เพราะที่นี้มีนักฆ่าระดับเกรท A อยู่"ทหารนายนั้นรู้ว่าฝีมือใคร ตั้งแต่มาถึงยังไม่เห็น นี้คงรอปิดเลย
"แม้ ฝีมือการยิงไม่ตกจริงเลยนะ มังกรแดง"เสียงชายคนหนึ่ง ทุกคนเงยหน้าขึ้นไปมอง ผู้ชายหน้าตาดี นั่งไขว้ห้างอย่างสบายๆ มาธวีที่แอบอยู่รู้สึกตกใจเล็กน้อย เสียงนี้เธอจำได้ดีว่าเป็นใคร
"พี่มังกรขาว! " ทหารหนุ่มเอยออกมา
"อ้าว วัดดีน้อยชายว่าที่นายพัน" มังกรขาว กระโดนลงมาหาทหารรุ่นน้อง เพื่อนสนิทของน้องสาวตัวดีที่ยังหลบอยู่
"อ่อ ก่อนจับไอ้นายไพศาลนี้ไป ฉันอยากเห็นสภาพน้องสาวฉันก่อน เพราะถ้ามีรอยแผลสักนิดฉันจะจัดการได้เลย" มังกรบอก เขามาเพราะเรื่องนี้โดยเฉพาะ
"มังกรแดง ออกมา" มาธวีเดินออกมาจากมุมมืด แน่นอนว่าเมื่อมังกรขาวเห็นใบหน้าน้องสาว เขาก้าวเข้าไปหาไพศาลทันที
"หยุด พี่ไม่มีสิทธิทำแบบนี้ ที่นี้ประเทศไทย ไม่ใช่บ้าน" มาธวีรีบคว้ามือพี่ชายตัวเอง เธอรู้ว่าพี่ต้องโกรธ เขาถูกดูแลมาอย่างดี ไม่มีใครยอมให้คนที่ตัวเองรักต้องเป็นแบบนี้หรอก มังกรขาวคว้าตัวน้องสาวสุดที่รักเข้ามากอดแน่น
"มาคนเดียวหรอ"มาธวีเอ่ยถามที่ยังถูกพี่ชายกอด
"เปล่า จุ๊บ!!! มากับปะป๋า"มังกรขาวจุ๊บตรงมุมฝีปากน้องสาวด้วยความเอนดู แต่ผู้ที่มองรู้สึกเจ็บแปลกๆ อย่างเดชาวัต ทั้งกำลังงง ไม่เข้าใจ ผิดกับมาธวีเธอถึงกับหน้าเซ็งทันทีที่รู้ว่าปะป๋ามา มันเกิดเรื่องแบบนี้ มีหวังโดนลากกลับฮ่องกงด้วยแน่ๆ
"เดียว สองคนนี้คือ พี่น้องตระกูล มังกรหรอ" ไพศาลที่อึ้งอยู่นาน บวกกับชื่อเรียกของสองคนตรงหน้ามันคุ้นๆหู เพราะถ้าเป็นตระกูลนี้ เป็นนักธุรกิจอันดับหนึ่งของฮ่องกง พวงมาด้วยภรรยาเป็นมาเฟีย ที่มีลูกน้องฝีดีเพียบ แถมเขาว่ากันว่าลูกชายลูกสาวฝีมือก็ไม่ใช่เล่นๆ
"อ้าว คุณไพศาล รู้จักด้วยหรอครับ แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกครับ เอาตัวไปได้" นายทหารคนเดิมพูด
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น